یک شادیِ آرومی دارم، مثل لیس زدن بستنی قیفی بعد از ظهر یک روز گرم.

دختر درون.

دخترِ قرن‌های بی‌خبری.

سلام روح عزیز
عصبانی‌ام و حوصله‌ی سخنم نیست.

نمی‌تونست باور کنه اومدیم این‌جا که فقط خوش بگذرونیم.

ولی ما هرکسی رو که یه اپسیلون دوست داریم، ناخودآگاه توقع داریم مثل کسی رفتار کنه که دوسش داریم، تو ذهنمون، تو قلبمون بهش جا دادیم و بخوایم، نخوایم توقع هم باهاش شکل گرفته و وقتی جور دیگه‌ای رفتار میکنه فقط غم میشیم. چرا فقط غم؟ چون خودمون بهش جا دادیم، نمیتونیم طلبکارش باشیم. آره خلاصه، غم شدم.

از لحاظ روحی نیاز دارم شاغل بشم، آخر‌ماه حقوق بگیرم. اینم از نیازهای اواخر بیست‌سالگی.

هنوز وارد بیمارستان نشدم ولی با چیزی که از خودم و دوستام دیدم، اصلا بعید نیست همچین کارهایی رو تو بیمارستان انجام بدم. :))
#TheResident