احساس می‌کردم شباهت اندکی دارم با کسی که آماده‌ی بالا رفتن از نردبان کار و زندگی است. حتی کمتر از الکترونی که در حال رسیدن به سرعت لازم برای فرار به دنیایی غریب و پرشور است.

#کتاب‌ها

مثل شُشِ نوزاد نوزاد زودرسی، احساس می‌کردم آمادگیِ پذیرشِ مسئولیتِ زنده نگه داشتن آدم‌ها را ندارم.

#کتاب‌ها

تا علی‌رغم این‌که قادر به مبارزه نیست، به زندگی ادامه بدهد.

#کتاب‌ها

اگر زندگیِ ناآزموده ارزش زیستن نداشت، آیا زندگیِ نازیسته ارزش آزمودن داشت؟

#کتاب‌ها

تا این سوال را جواب دهند: چه چیزی به زندگی آن‌قدر معنا می‌دهد که ارزش ادامه دادن داشته باشد؟

#کتاب‌ها

آدمی به عادت یاد می‌گیرد که شناور بماند، شنا کند، حتی لذت ببرد، با پرستارها، دکترها و کسان دیگری که به همین کَلک می‌چسبند و در همین موج گرفتارند، یکی می‌شود.

#کتاب‌ها

آدم فکر می‌کند اولین باری که بدنِ مرده‌ای را تکه تکه می‌کند، حس جالب و عجیبی خواهد داشت. اما به طرز شگفت‌آوری همه چیز عادی بود.

#کتاب‌ها

می‌ترسیدم در حال فرو رفتن در قالبی باشم که تولستوی از یک پزشک ارائه داده است. گرفتار صورت گراییِ پوچ و تمرکزِ صرف بر درمان متداول بیماری‌ها و فراموش کردنِ معنای والاترِ انسانیت.

#کتاب‌ها

و سپس، آینده‌ای که تصور کرده بودم، رویایی که در شرف رسیدن به آن بودم، حاصل دهه‌ها سعی و تلاشم، دود شد و به هوا رفت.

#کتاب‌ها

تنها چیزی که می‌توانم به تو بگویم این است: آن‌ها همیشه می‌توانند بیشتر آزارت بدهند، اما نمی‌توانند جلوی گذشت زمان را بگیرند.

#کتاب‌ها

بیاین با هم گوش کنیم.

سلام روح عزیز
سنگینی روحم زیاد شده، تمایل به سکونم زیادتر. چیزی برای گفتن ندارم. وقتی حرف میزنم، با هر کلمه حس می‌کنم دارم نشون میدم که درونم چه خبره و نمی‌خوام.

بهتون نگم که هرشب برای این‌که یه روز دیگه گذشت و خودم رو نکشتم یه نگاه معنادار به خودم تو آینه می‌کنم؟

من از ویرانی می‌آیم،
از نهایت ویرانی
#ناشناس‌فرست

@theGabbro

"هر بهار که رد میشود و تو نیستی، من چقدر پژمرده می‌شوم."

خستم از همه چیز. خیلی خستم.

مامان من خیلی بهت اهمیت میدم، در واقع تنها کسی هستی که بهش اهمیت میدم. شاید زیاد دیده نشه، شاید چون بیشتر توی ذهنم میگذره. نه فقط این، همه چیز توی ذهنم میگذره. این دفعه باهات راجع بهش حرف نزدم. حرف زدن هامون وقتی نتیجه داشت که خودم فکر میکردم کمک میکنه. الان اما حس میکنم چیزی کمک نمیکنه. این دفعه که تو این وضعیت قرار گرفتم، وضعیت بیزاری و بی حسی به همه چیز. هیچ دلیل، تلنگر، حرف، نگاهی نداشت قبلش. انگار همین که نفس می کشم کافی باشه برای تنفرم از زنده بودن. قبلا حس میکردم دنیا به این صورتی که هست منو راضی نمیکنه، اما الان میبینم مشکل دنیا نیست. مشکل خودمم. بیرون رفتن، نمره های خوب، ویولن، ورزش، کتاب، فیلم، هیچی. هیچی بهم هیچ حس بهتری نمیده. فقط دلم میخواد تموم شه. تموم شم.

+ شاید چوم برای فرستاده شدن، زیاد مناسب نبود، اینجا فرستادمش.

سلام روح عزیز
نمیدونم از چی باید باهات حرف بزنم. شمارش معکوسی برای آنتونی شروع کردم، شمارش معکوس برای بستن در، امشب هم چراغ رو خاموش کردم، که ندونه هستم. بقیه‌ی چیزها مثل قبله. درس، فیلم، خواب، حسم به زندگی، همه‌چیز مثل قبله.