وقتی واقعا مووآن کردم که تنها کسی نباشی که دلم بخواد باهات حرف بزنم از همه چیز.

وقتی واقعا مووآن کردم که یه فولدرمخفی از تو نداشته باشم.

وقتی واقعا مووآن کردم که نوتیفیکیشن پست و استوری‌هات رو آف کرده باشم.

وقتی واقعا مووآن کردم که توی آدم‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها، خیابون‌ها، ماشین‌ها، کلاس‌ها، عطرها، بوی سیگارها، زوج‌های کافه‌ها، رویاهام، ... دنبال تو نگردم.

انقدر با دانشگاه بیگانه‌ام که یادم نبود قراره باز برگردم و هیچ غذایی رزرو ندارم و از صدقه سریِ ماه رمضان، هم باید ۴۸ ساعت قبل رزرو می‌کردم هم باید دنبال رستورانی که باز باشه بگردم هم برگردم خوابگاه وسط کلاس‌هام. اینم شد زندگی؟!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
فک نمیکردم روزی کسی پیدا بشه که بتونم تک تک حرفاشو نه تنها بفهمم، که تجربه کرده باشم. سه سال باشه که تو یه شهر دیگه گیر کرده باشم. سه سال باشه که رشته ای رو بخونم که نمیخواستم. سه سال باشه که تا میگم ناراضیم از شرایطم بگن داری بهترین رشته رو تو بهترین دانشگاه میخونی، همه میخوان جای تو باشن، دردت چیه. سه سال باشه که تو یه موو ان کردن ساده از کسی که هیستوری چندانیم با هم نداریم مونده باشم. سه سال باشه که دانشگاه رفتن واسم چیزی جز اضافه شدن به تعداد کسایی که ازشون متنفرم چیزی نداشته باشه. سه سال باشه که همه بهم بگن خب حوصله ات سر میره؟ برو بگرد واسه خودت و من نتونم چون کسیو ندارم برم باهاش و از تنهایی بیرون رفتن هم بترسم. سه سال خودمو با فیلم زنده نگه داشته باشم تو خوابگاه لعنتی که دق نکنم. که تهش تسلیم شده باشم و شروع کنم به دیدن سریال هایی مثل house تا شاید بتونم با شغلم کنار بیام :)
حس خوبیه که بدونم تو این حس ها تنها نیستم.
#ناشناس‌فرست

انگار خلاصه‌ای از زندگیِ من باشه.

سلام روح عزیز
امشب حرفی ندارم، فقط بدون که هر امتحان از قبلی کمتر میخونم و از خودم ناراضی‌تر میشم ولی انگار دست خودم نباشه. همین.

عکس جدید که میذاره پروفایلش، به این فکر می‌کنم که عکس رو گرفته. کی انقدر بهش نزدیک بوده. کی.

+ میبینی ما با فکرهامون خودمون رو آزار میدیم.

اگه نرفته بودی...
#ناشناس‌فرست
@theGabbro

اگه نرفته بودی.

اگه نرفته بودی.

اگه نرفته بودی.

اگه نرفته بودی.

بر چه اساسی لباس‌هات رو انتخاب کردی؟

+گشتم اونی که اتو داشت رو برداشتم.

سلام روح عزیز
امروز اولین برخوردم با یک بیمار مبتلا به بالیسموس بود، برخورد هم که نه، صندلی سمت راست اتوبوس آقای ۳۰-۴۰ ساله‌ای همراه با پسربچه ی ۳-۴ ساله‌ای نشسته بود، وقتی از خواب بیدار شدم متوجه حرکات پرتابی شانه‌هاش شدم، انگار حرکات تازه شروع شده بودند، چون پسرش ترسید و‌گریه کرد و پدر هندزفری براش گذاشت و سعی کرد آرومش کنه. سعی کردم بیماری‌های پرتابی اندام‌های پروگزیمال رو به یادم بیارم. ولی بیشتر از اون داشتم به پسربچه‌ی ترسیده و استیصال پدر فکر می‌کردم. من هم از آینده ترسیدم، احساس کردم برای رویارویی مداوم با بیماران و همراهانشون زیادی روحیه‌ی لطیفی دارم. چقدر همه چیز با تئوری‌هایی که بی‌پروا میخونیم و رد میشیم فرق داره. تمام طول مسیر حرکت شانه های پدر رو میدیدم و در اضطراب شدید بودم. نیاز داشتم همین الان بهت بگم.

مردم گریزی یا تنفر از هم‌کلاسی یعنی من می‌تونستم صبر کنم با هم‌کلاسی‌هام تاکسی بگیرم تا پول کمتری بدم ولی ترجیح دادم هرچه سریع‌تر فرار کنم.