میگه چرا چیزهایی رو بهت بگم که نه تو باور می‌کنی و نه شاید کاملا حقیقت داشته باشه.

[ اینم رنگ دوست داشتن‌های این روزهاست. دل نبند دخترجون. ]

دیگه همه‌مون میدونم همه‌چیز الکیه، دیگه حتی ابایی از اعتراف کردن بهش نداریم.

[ در مهر بی ثباتی در عهد بی دوامی ]

میدونی، دلم میخواد فرار کنم. ولی راهی نیست. جایی نیست.

من از آنی
که تو در من ساختی
ویران‌ترم.

@theGabbro

فیزیوپات اینجوریه که تا روز امتحان داری فکر می‌کنی از روی کدوم منبع بخونی.

آیدا در آینه بخوانیم و زیبا شویم.

که شب را تحمل کرده‌ام
بي آنکه به انتظارِ صبح
مسلح بوده باشم.

تا راز بلند انزوا را دریابم.

بیماری جسمی با بیماری روحی که تلفیق میشه، تنها حسنش اینه که خوابیدن راحت میشه. میتونم الان بهتون شب به خیر بگم، منِ همیشه بیدار.

پارالالیا یعنی حرف‌ها را تکرار می‌کند
کوپرولالیا یعنی فحش می‌دهد.

روز دویست و یازدهم:

فراموش شدن هر کدام از من‌های آدمی، باعث مرگ آن من، می‌شود.

کل فیلم رو برای دیدن یک صحنه ادامه دادم.
#ManchesterByTheSea

این لحظه.
#ManchesterByTheSea

منم همینطور.
#ManchesterByTheSea

نوشته دیشب با آدم های قشنگی آشنا شدم.

دارم فکر میکنم مگه آدم های قشنگ هم وجود دارن؟ حوالی من که حتی یک مورد رویت نشده تا حالا.

یکی بهم یادآوری کرد که تو آدم‌ها دنبال دلیل نگرد.

من خودم بیشتر از هرکسی به همه یادآور میشم که آدم ها ناامیدت میکنن، که از آدم ها هیچ توقعی نداشته باش. ولی وقت‌هایی که خسته و غمزده میشم انگار دوست دارم خودم رو گول بزنم. وقتایی که انقدر خسته ام که می‌شینم منتظر اون دستی که قراره بیاد نجاتم بده. تهش چی میشه؟ خستگیم در میره یا بهتر بگم خسته میشم از انتظار. آخه میدونی، من آدم صبوری نیستم. بعدش بلند میشم و میرم. به کجا؟ مگه چنتا راه داریم؟