جان و جهان.

مستقر در نامناسبترین تونالیته نفهمی تا نابغگی .
#ممبررفته_ازدست

چرا ما بلد نیستیم ؟

کامو بیرحمانه معتقد بود که زیستن تأییدکردنه، یعنی همین که داری نفس میکشی پس زندگی‌رو قبولش کردی، همین که صبح حوله برمیداری و میری زیر دوش یعنی قوانینش‌رو پذیرفتی، یا وقتی میگی ناهار چه کنیم به این معناست که با ماهیتش‌ کنار اومدی، در واقع این فقط خوانشی محترمانه و فلسفیه از حقیقت همون جمله‌ی دوست‌ نداری برو بمیر

درگیر داستان های زرد اطرافم شدم، درگیر چیزهایی که ارزش نداره، انگار یه چاه باشه که مدام ازش میام بیرون و باز خودم رو اون‌جا پیدا می‌کنم.

میدونید چی ارزش داره؟ نورولوژی.
انقدر جالبه بیماری‌هاش که نگم براتون. شما فکر کن یه بیماری داریم که هرچی به طرف بگی فقط تکرار می‌کنه. یا فقط فحش می‌ده. دست خودشم نباشه.

خودم رو انداختم وسط یه دردسر تازه فقط چون خسته و غمزده بودم، الانم وقتشه پاشم برم فقط چون بهم دلیل برای موندن نداد.

میگه چرا چیزهایی رو بهت بگم که نه تو باور می‌کنی و نه شاید کاملا حقیقت داشته باشه.

[ اینم رنگ دوست داشتن‌های این روزهاست. دل نبند دخترجون. ]

دیگه همه‌مون میدونم همه‌چیز الکیه، دیگه حتی ابایی از اعتراف کردن بهش نداریم.

[ در مهر بی ثباتی در عهد بی دوامی ]

میدونی، دلم میخواد فرار کنم. ولی راهی نیست. جایی نیست.

من از آنی
که تو در من ساختی
ویران‌ترم.

@theGabbro

فیزیوپات اینجوریه که تا روز امتحان داری فکر می‌کنی از روی کدوم منبع بخونی.

آیدا در آینه بخوانیم و زیبا شویم.

که شب را تحمل کرده‌ام
بي آنکه به انتظارِ صبح
مسلح بوده باشم.

تا راز بلند انزوا را دریابم.

بیماری جسمی با بیماری روحی که تلفیق میشه، تنها حسنش اینه که خوابیدن راحت میشه. میتونم الان بهتون شب به خیر بگم، منِ همیشه بیدار.

پارالالیا یعنی حرف‌ها را تکرار می‌کند
کوپرولالیا یعنی فحش می‌دهد.