بیا تا موهام بلنده واست سیبیل درست کنم باهاشون.

بیا بریم انقدر اذیت کنیم که از شدت خنده نتونم برات تعریف کنم دارم از چی می‌خندم و هی منتظر نگام کنی و من هی بیشتر بخندم.

درسته که میگم بیا ولی میدونم آخرش نمیای و میگم نیامدی و دیر شد.

امیدوارم راننده ازم چیز مهمی نپرسه، چون راهکارم در برابر آهنگ‌هاش و غرهاش از اسنپ، بالا بردن صدای آهنگم بوده. دلم میخواست بهش بگم شات د فاک آپ. اینجا شیرازه. اینجا اردیبهشتِ شیرازه.

پ.ن. سر تکون دادن همیشه جواب نیست.

بعد از "سلام، خوبی؟" چی میگن؟

وقتی نمیدونید بعد از "سلام،‌ممنون" چی باید بگید. هیچ‌وقت مکالمه رو شروع نکنید.

Don't make things awkward please.

+ Too late.

+ یه چیزی میگم بعد فراموش کن. من ازت خوشم میاد.
- میشه فراموش نکنم؟

پذیرفتن بخشِ اعظمی از پخته شدنه؛ آدم وقتی بتونه خودِ خسته‌ش و گذشته‌ی اندوهبار و پر حسرتش و شرایط نه‌چندان طبق میل و خواسته‌ش رو بپذیره کم‌کم آرامش به خون و رگ و پی و ریشه‌ش تزریق میشه. اون‌موقع می‌فهمه دوییدن برای رسیدن کافی نیست، باید راه رو درست اومده باشی؛ می‌فهمه برای رسیدن فقط خواستن کافی نیست، تصمیم اطرافیان هم دخیله.. و کم‌کم یاد می‌گیره کنار بیاد و کنار اومدن همون قوی شدنِ در سکوته.. آره. پذیرفتن باعث قوی شدن میشه و بعد عمری وقتی به عقب نگاه می‌کنی می‌بینی هرچند اوضاع سخت و برخلاف مراد بوده ولی تو پذیرفتی و گذشتی و حالا مقاومی در برابر نشدن‌ها.
پذیرفتن یعنی بزرگ شدن.

اون‌قدر بزرگ شدم که بپذیرم اشتباه کردم.

اون‌قدر بزرگ شدم که با فکر کردن به لحظه ی اشتباه کردنم، خودم رو سرزنش نکنم.

در واقع اون‌قدر بزرگ شدم که در تلاش برای پذیرفتن خودم باشم نه پس‌زدنش.

چند ماه دیگه بیست و یک ساله میشم، نمیدونم معنی خاصی داره یا نه، ولی از اون چیزهایی هست که دوست دارم بهش معنا بدم.

آدم ها اشتباهات مارو فراموش میکنن، همونطور که خودمون رو فراموش میکنن، حتی اگه فراموش هم نکنن، آدم‌ها اون‌قدری اهمیت ندارن که بخاطرشون خودمو ناراحت کنم. آخرش فقط خودم میمونم و یادواره ی اشتباهاتم.

میگه فهمیدم جوونا از زندگی‌شون چی می‌خوان. در حالی که دوستش داره سعی می‌کنه مخ دختر ماشین بغلی رو بزنه.

The thrill of knowing how alone we are

@theGabbro

اون حسی که می‌فهمید دیگه نمی‌تونید با کسی به چیزی بخندید.