زندگی من هم چیزی بین خسته کننده و رنج آور است.

اومده میگه فهمیده فلان دوستش هم دوست نیست، غمم میشه از این همه دوست هایی که دوست نیستن.

[ از فقدان خود تا فقدان دیگری ]

من فکر میکنم شیراز متولد اردیبهشته، چون ارديبهشت‌هاش قشنگ تره.

امروز جیغ زدم با تمام وجود، خیلی هم تلاش کردم از ته دل بخندم ولی نشد.

[ مستیم از شراب نبود که بخواد بپره ]

چه بگویم نگفته هم پیداست

@theGabbro

انقدر غم‌هام تکراری‌ان که ارزش گفتن ندارن. همون همیشگی‌ها.

چه روزها را بیهوده در انتظار گذراندیم..

‌ #ناشناس ‌

خیلیا هم هستن ک میخوان جای تو باشن تو حداقل جایگاه اجتماعی پول و کار داری و همیشه غرمیزنی و ناله میکنی اززندگیت.. درسته زندگی خیلی گوهه تو این جامعه اما خب حداقل تو جزو بهترین های این جامعه گوهی همینشم خوبه
انگار خوشی واقعا میزنه زیر دل ادما!

خواهش میکنم هرکسی همچین نظری راجع به من داره از کانال بره.

آره زندگی خیلی گنده ولی نه بخاطر خودش، بخاطر آدم هاش. یکی مثل من. یکی مثل شما.

جایگاه اجتماعی و کار و پول دارم. یعنی پزشکی. یعنی رشته ای که براش تلاش کردم. گفتم که از یه جایی به بعد خودت هویتی نداری. تو فقط یه پزشکی. یه پزشک که هیچ مشکلی تو زندگیش نداره و چون خوشی زده زیردلش میاد غر میزنه.

از این به بعد اینجا بیشتر از قبل فاقد محتواست لطفا زودتر لیو بدید. این کاربر خسته‌تر از اونه که تحمل کنه.

اولین یا با ارفاق دومین فیلم ترسناک عمرم رو دیدم.
قبل از شروع بیشتر ترس از رفتن آبروم در اثر جیغ زدن داشتم تا ترس از فیلم. ولی اوایل فیلم از شدت خستگی داشتم با خیال راحت چرت می‌زدم که با صدای جیغ بقیه بیدار شدم. بقیه ی فیلم هم به حالت پوکر به صفحه زل زده بودم.
#TheNun

به بار بهم گفت تو منو نمی‌شناسی که دوسم داری.

من قسمت هایی ازش که به کسی نشون نمی‌داد رو دیده بودم، ولی آدم ها بدون نقاب که بازی نمی‌کنن. من فقط اینو نمی‌دونستم.

آدم های دنیای من شبیه همین ناشناس هستن، همینه که به این دنیا تعلق ندارم.

بر خرِ مراد سوارم!

دیگه فقط روزهایی با احتمال بارش ناگهانی خط چشم می‌کشم، تا به خودم یادآوری کنم خط چشمت ضدآب نیست، نباید گریه کنی. روزهایی مثل امروز.

میدونید چی شده که حال خوبم متزلزل شده؟ طولانی مدت در معرض آدم‌ها قرار گرفتم.

از دیشب این موضوعِ پزشکی‌های بی درد خیلی ذهنم رو درگیر کرده بود، امروز سرکلاس که بودم یه نگاه به اطرافم کردم، دختری رو دیدم که پدر و مادرش رو از دست داده بود، پسری رو دیدم که پدرش مستخدم بود و به همین دلیل دختری که دوستش داشت ردش کرده بود، دختری رو دیدم که پدرش بیماری لاعلاج داشت، پسری رو دیدم که نان‌آور خونواده اشون شده بود و من آدم اجتماعی‌ای نیستم، داستان خیلی هارو نمیدونم. اما خواستم بدونید این‌ها هم‌کلاسی های من بودن، همون پزشک هایی که شما فکر می‌کنید خوشی زده زیر دلشون. آدم ها دردهایی دارن که شما نمیدونید.