گاهی وقتا ميخوایم کسایی رو تو بازی راه بدیم که دارن فکر میکنن از کدوم پنجره فرار کنن.

Can you be my reason?

دلم تاب‌بازی می‌خواد، از اون تاب فلزی های بزرگ بچگی.

می‌گفت همین که تو هنوز هر هفته رنگ لاک ناخن هاتو عوض می‌کنی یعنی زندگی در تو جریان دارد.

جالب بود. ایده اش رو دوست داشتم.
#Memento

دلم میخواد برم سینما فرهنگ و ساعت ها تو محیطش منتظر شروع شدن فیلم باشم و قدم بزنم و قدم بزنم. اما تو نیستی.

"هیچ‌کسی هیچ‌جای زندگی من نیست."

توی من تبدیل شد به او و حالا تمام توهای زندگی من بی‌هویت اند و فکرشم نمی‌کردم این توی بی‌هویت آزاردهنده تر از تویی که نبود، باشه.

آرزو کرد که یه چیز معمولی، یه چیز آشنا، یه چیزی که اون‌رو بشناسه دوروبرش پیدا بشه. یه چیزی که تو این گرداب ناشناخته ها بهش آویزون بشه تا غرق نشه.

#راهنمای‌کهکشان

مسئله ای که الان با آن مواجه هستیم اینه که وزیر بهداشتِ غیرپزشکِ کشور اعلام داشته طرح اجباری دانشجویان پزشکی، از دو سال به سه سال افزایش پیدا کنه. یعنی سه سال بیگاری در روستاها، سه سال فاصله گرفتن از درس، سه سال بدون مطب، سه سال فاصله تا امتحان تخصص، سه سال زندگی روی هوا. اینم وضعیت مثلا بهترین رشته.

"پندار من هميشه اين بوده است
عاشق،
هميشه عاشق مي‌ماند
حتي اگر كه عشق،
سرابی باشد.
عاشق،
صداي عشق است
از دور دستِ تنهایی"

میدونی، با فکر کردن زمان نمی‌گذره.

در هر دقیقه زمان خالی تو خوابگاه، ده بار میتونم بمیرم.

نوشتن همان‌قدر در خارج‌ شدن از بن‌بست‌های زندگی کارگشاست که آدم‌فضایی‌ها. من البته گاهی فکر کرده‌ام می‌شود روی آدم‌فضایی‌ها بیشتر از نوشتن حساب کرد. همین‌ که آدم به آدم‌فضایی‌ها فکر کند خودش عمق فاجعه را نشان می‌دهد با این حال ای آدم‌فضایی‌ها! اگر صدای من را می‌شنوید لطفا مرا از بن‌بست بیرون آورید! من چون واقعا در یک بن‌بست زندگی می‌کنم لطفا متوجه باشید که منظورم یک بن‌بست فکری‌ست. بن‌بست روحی‌ست. چیزی که دیده نمی‌شود اما خفه‌ام می‌کند، وزنی ندارد اما له‌ام می‌کند و تحملش را دیگر خیلی وقت است که ندارم.

یادتون باشه کسی نبرد. :)))

من درختم تو بهار‌

پیشنهاد من به کنکوری ها اینه که تلاش کنید یا شهر خودتون دانشگاه قبول شید، یا لااقل شهری که دوستش دارید. که یک روز تعطیل براتون عذاب الیم نشه. رشته مهمه ولی از اهمیت شهر کم نمی‌کنه.

بیدار میشی. صبحانه می‌خوری. می‌خوابی. از سروصدا بیدار میشی. با خودتون فکر می‌کنی کجا خودت رو گم و گور کنی. میبینی جایی نیست. هندزفری میذاری. سعی می‌کنی باز بخوابی.

من چون پزشکی می‌خونم باید خوشحال باشم. وقتی منطقتون اینه دهانم میدوزید.

چیزهایی که ما خواستار انجام دادنشان هستیم یک چیز هستند و کارهایی که قادر به انجامشان هستیم یک چیز دیگر. وقتی که این دو باهم منطبق نباشند، باید کدام راه را برای جست‌وجوی خوشبختی در نظر بگیریم؟

تمام کاری که باید بکنی کشتن است- هیروشی ساکورازاکا- کتابسرای تندیس