ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق

#شعرها

که این راه را پایانی نیست، که این رفت و آمد ها تمومی نداره. خانه به دوشی تا کی؟

گفتا زندگی بسی دشخوار است، پس هفت کفش آهنین و هفتاد قبای پولادین پوش و به بلاد کفر رو. گفتمش تا باشد.

[ بسیار حساس بودن در دنیای غیرحساس ]

کتابخونه ی دانشگاه نیست که، کمپ کنکوریاست. اون وقت من که کنکوری بودم هیچ کتابخونه ای اجازه ورود کنکوری هارو نمی داد.

با اینا زندگی رو سر می‌کشم.

میری دورترین نقطه ممکن جوری که هیچ ردپایی ازت نباشه، وسط یه جزیره دورافتاده، که تک و تنها باشی، میبینی یکی با قایق خودشو بهت رسونده و داره واست دست تکون میده.

پارسال این‌موقع، بعد از کلی راه رفتن زیر بارون تو جنگل کوچک‌مون، برگشتم خونه و برای نرگس نوشتم: «ظاهرش خوش‌حال‌کننده‌ست ولی می‌دونم قرار نیست تهش بشه.» آدم، گاهی حین مرور روزهای گذشته‌اش، موقعیت‌هایی رو پیدا می‌کنه که می‌تونست به دل‌خوش کردن‌های الکی بگذرونه، ولی به جاش محکم به خودش گفته: «نمی‌شه. عبور کن ازش.» و تونسته از پسش بربیاد.

به وجود داشتن همچین لحظه هایی دل‌خوش باشم.

استرس آزمون من به شیوه های مختلفی خودش رو بروز میده که یکی از شایع ترین هاش، ترس خواب موندنه، جوری که مجبورم میکنه از کل آدم های موجود درخواست کنم منو بیدار کنن. آخرشم خودم حتی زودتر از آلارم بیدارم میشم. اما بازم ذهنم معتقده که اتفاق یه بار پیش میاد.

ته لیوان نسکافه ات مو ندیدی، خواب از سرت بپره.

ولی تنهایی تو سیتینگ بودن بهم حس تنهایی زجر کشیدن میده.

فکر بهبود خود ای دل ز دری دیگر کن

#شعرها

اینجور وقت‌ها، وقتی دلت میخواد بگی گور باباش و بری، دلت میخواست بودش... حالا که نیست نمیتونم یه گورباباش بگم و برم. باید بشینم. تا بوی بهبود ز اوضاع خودم بشنوم.

واقعیت اینه که وقتی بود هم، چیزی بهتر نبود.

حالم خوبه. فقط خسته ام. ولی من دنبال این خستگی هستم. خستگی ناشی از انجام دادن کاری برای خودم یا حال خودم برام آسودگی به همراه داره.

از ماه تو آسمون آبی بیشتر خوشم میاد.

بذارید بگم به چی زنده ام. به نفر پنجم کلاس بودن تو امتحان قبلی. به بستنی کارامل و بادام زمینی. به خواب حاصل از خستگی. به هماهنگی رنگ یاسی موهام با ناخونام. به ویس یکی از شماها.

میدونی کِی حالِ خوبت خوبه؟ وقتی به کسی یا چیزی وابسته نباشه. تعلق ببرید خلاصه.