جواب ذهنیم در برابر تمام اتفاق هایی که به من مربوط نیست شده "به چپم". البته با ریتمِ "گور بابای عدالت، به چپم که رفت مهلت". و نمی‌دونید چه اتفاق های کمی هستند که مستقیما با شما در ارتباطند.

قدم بعدیم
شناسایی اعتیادهام و ترکشونه. که حالا میگم براتون. همین کانال و بقیه کانال ها شده از بزرگترین اعتیادهام بعد از قهوه البته. اینجا هم اونجاییه که باید ضررشون رو به مزایاشون بسنجم.

اگه فکر می‌کنید دست خودم رو گرفتم بردم گردش و دارم تنبیه و توجیهش می‌کنم، درست فکر می‌کنید.

رابطه‌مون اینجوری شده که می‌گم، ببین من دوسِت دارم ولی این کارت رو دوست ندارم. همین‌قدر مادر و فرزندی.

میگفت دلیل افسردگی، انتظارِ شادمانیه. کسی که فک نکنه زندگی سراسر باید شادی و زیبایی باشه هیچوقت افسرده نمیشه، چون هیچوقت فک نمیکنه چیزی رو ازش گرفتن. راست میگفت‌.

ابر باش
تا آسمونت شم
تا تنگ بگیری ام در آغوش.

بهم میگفت رفتار تو مثل بچه هاست.

توهم منفی يعنی چیزی که باید درک کند را درک نمی کند و توهم مثبت یعنی چیزی که وجود ندارد را درک کند. نصف مشکلات من از توهم های منفی خودم و توهم های مثبت بقیه است.

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق

#شعرها

که این راه را پایانی نیست، که این رفت و آمد ها تمومی نداره. خانه به دوشی تا کی؟

گفتا زندگی بسی دشخوار است، پس هفت کفش آهنین و هفتاد قبای پولادین پوش و به بلاد کفر رو. گفتمش تا باشد.

[ بسیار حساس بودن در دنیای غیرحساس ]

کتابخونه ی دانشگاه نیست که، کمپ کنکوریاست. اون وقت من که کنکوری بودم هیچ کتابخونه ای اجازه ورود کنکوری هارو نمی داد.

با اینا زندگی رو سر می‌کشم.

میری دورترین نقطه ممکن جوری که هیچ ردپایی ازت نباشه، وسط یه جزیره دورافتاده، که تک و تنها باشی، میبینی یکی با قایق خودشو بهت رسونده و داره واست دست تکون میده.

پارسال این‌موقع، بعد از کلی راه رفتن زیر بارون تو جنگل کوچک‌مون، برگشتم خونه و برای نرگس نوشتم: «ظاهرش خوش‌حال‌کننده‌ست ولی می‌دونم قرار نیست تهش بشه.» آدم، گاهی حین مرور روزهای گذشته‌اش، موقعیت‌هایی رو پیدا می‌کنه که می‌تونست به دل‌خوش کردن‌های الکی بگذرونه، ولی به جاش محکم به خودش گفته: «نمی‌شه. عبور کن ازش.» و تونسته از پسش بربیاد.

به وجود داشتن همچین لحظه هایی دل‌خوش باشم.

استرس آزمون من به شیوه های مختلفی خودش رو بروز میده که یکی از شایع ترین هاش، ترس خواب موندنه، جوری که مجبورم میکنه از کل آدم های موجود درخواست کنم منو بیدار کنن. آخرشم خودم حتی زودتر از آلارم بیدارم میشم. اما بازم ذهنم معتقده که اتفاق یه بار پیش میاد.

ته لیوان نسکافه ات مو ندیدی، خواب از سرت بپره.