کسی فکر نمیکنه تو از خودت خوشت میاد. خب تا حالا نمیومد. از الان به بعد کسی میفهمه؟ میخوای بلندگو بگیرم دستم بگم آقاجان من با همین سردِ بیتفاوتِ غیراجتماعی خوشم؟ کسی نمیبینه چون کسی انقدر به من نزدیک نیست که ببینه که حس کنه. از پشت اون دیوارها کز کرده در خویش به نظر میام. ولی میدونی دیوارها هرچی بلندتره حالم بهتره.
مسئله نخواستن نیست، مسئله اینه که آدم ها همیشه ناامیدت میکنن. حتی اگه از اول امید و توقعی نداشته باشی. میفهمی چی میگم؟
کمک به خودم، پذیرش دنیا با وجود همه زشتی هاشه، برای پذیرفتنش هم نیاز دارم اول هر امیدی رو بکشم. چون امید انتظارِ تغییره. اینا فرمول من برای پذیرشه برای همه کاربرد نداره.
Forwarded from اینجا جوین نده، نیستم دیگه
کاش هر چند وقت یه بار یکی بیاد آدم رو به خودش یادآوری کنه.
گاهی کسی که دوستمون داره باید بیاد و یادمون بیاره چه دلیل هایی بهش دادیم برای دوست داشته شدن، چون خودمون یادمون میره یا نمیبینیم، نمیدونم. ولی میدونم گاهی نیازه.
من فکر میکنم اینکه کی هستیم مدام تغییر میکنه، با هر تصمیم جدید یه آدم جدید در یه دوراهی جدید میشیم، اما اون بخش از هویتی که بخاطرش دوست داشته میشیم، یا باهاش شناخته میشیم معمولا ثابته.
Forwarded from فاوانیا
مثل اونجوریه که بیکر به راید گفت: «اگه کمکی میکنه، من امروز زنگ زدم به محل کارت و پرسیدم که راید یه آدم واقعیه؟ و اونا گفتن آره.» راید گفت: «و ازشون پرسیدی واقعی یعنی چی؟ چون بیشتر آدمها نمیدونن.»
داشتم با یکی حرف میزدم و میدونین چی؟
جوری باورهام شکسته که شما خودت رو بکُشی با پست پیشتاز بفرستی هم حرفات باورم نمیشه.
جوری باورهام شکسته که شما خودت رو بکُشی با پست پیشتاز بفرستی هم حرفات باورم نمیشه.
باور کردن البته انتخابیه، من میتونم تصمیم بگیرم که دروغ های کسی رو باور کنم. فقط همین.