نوشتن از غمِ او آشکار کردن بلاهت خودمه.

داشتم استوری سیگار کشیدنش رو نگاه می‌کردم که تو قسمت سیاه گوشه ی تصویر چشم‌های خودم رو دیدم و از احساس دلسوزی ای که برای خودم داشتم احساس تنفر کردم بعد دیدم که از این همه احساس دوست دارم بالا بیارم پس اینجا نوشتمش.

"ما همگی شاخ و بال گرفته از خاکسترِ فقدانی هستیم‌ که ققنوسش انگار مرده است."

بیا به هیچکی گره نخوریم.

باورش سخته که سه ساله دارم میرم دانشگاه و نه تنها عادت نکردم بلکه فراری تر هم شدم. و تا الان بیشتر از یک‌ماه نموندم اونجا. خدای ناسازگاری که میگن منم. من.

منتظرم بیایی
و از برابر من بگذری

زیبا‌
پیرشده
آراسته به نوری
که از‌ تاریکی من دریغ کرده‌ای.

خالی‌تر از این خواهم.

انقدر صوتِ زندگیم خاموشه که باید مدام آهنگی در حال پخش باشه.

بلد نیستم با آدم ها زندگی کنم، بلد نیستم.

از خودت خوشت میاد؟ آره. همین کافیه.

کسی فکر نمیکنه تو از خودت خوشت میاد. خب تا حالا نمیومد. از الان به بعد کسی میفهمه؟ میخوای بلندگو بگیرم دستم بگم آقاجان من با همین سردِ بی‌تفاوتِ غیراجتماعی خوشم؟ کسی نمیبینه چون کسی انقدر به من نزدیک نیست که ببینه که حس کنه. از پشت اون دیوارها کز کرده در خویش به نظر میام. ولی میدونی دیوارها هرچی بلندتره حالم بهتره.

مسئله نخواستن نیست، مسئله اینه که آدم ها همیشه ناامیدت میکنن. حتی اگه از اول امید و توقعی نداشته باشی. می‌فهمی چی میگم؟

دوست داشتم تو تمام چیزی باشی که باید می‌داشتم و ندارم ولی خب متاسفانه لیست نداشته هام بلندبالاتر از این صحبت هان.

کمک به خودم، پذیرش دنیا با وجود همه زشتی هاشه، برای پذیرفتنش هم نیاز دارم اول هر امیدی رو بکشم. چون امید انتظارِ تغییره. اینا فرمول من برای پذیرشه برای همه کاربرد نداره.

حوصله ام دیگه در رفت و آمد هم نیست، کوچ کرده رفته.

میدونی چجوری بنظر میای؟

ی دختر مغرور از خود راضی

ذوقم رو با شما شریک بشم. بسته ی پستیم رسید.
#کتاب‌ها

تهش هممون فانی هستیم آقا.

کاش هر چند وقت یه بار یکی بیاد آدم رو به خودش یادآوری کنه.

گاهی کسی که دوستمون داره باید بیاد و یادمون بیاره چه دلیل هایی بهش دادیم برای دوست داشته شدن، چون خودمون یادمون میره یا نمی‌بینیم، نمیدونم. ولی میدونم گاهی نیازه.

ولی بیاین خودمون به خودمون یادآوری کنیم چرا دوست داشتنی هستیم.