توی جزیره ای نشستم در دریایی از مورچه، چون اینجا خوابگاهه و زندگی اجتماعی است.

یکیتون بیاید با هم حرف بزنیم از هرچی غیر از دنیای من، یا من برم فیلممو ببینم.

+ وقتی اسم ترس رو می‌شنوید چی به ذهنتون میاد و رویکردتون در برابرش چیه؟

- از دست دادن یکی از اعضای خانواده، رویکردم هم خودکشی.

ما بین دوره هایی از رنج و ملال به سر می‌بریم. از رنج که رهایی می یابیم وارد دوره ی بی حوصلگی میشیم. در تلاش برای حفظ یک تعادلم.

واسه اینکه کم پیش میاد، اعلام می‌دارم امروز از خودم خوشم میاد. :))

نشستم براش دونه دونه مشکلاتی که باهاشون رو به رو بودم رو توضیح میدم، میگه اون گربهه چقدر چشاش خوشگله. اینجا همون‌جاییه که شخصیت داستان سیگارش رو زیر پاش له می‌کنه و می‌ذاره میره. ولی من نه سیگار داشتم نه می‌تونستم برم.

شما نمی‌بینید ولی من دارم تلاش خودم رو می‌کنم.

[ شوق رسیدن بسته ی پستی ]

من نبودم بسته رو تحویل بگیرم ولی پستچی از مامان تشکر کرده که انقدر کتاب خونیم! ^^

امروز دیدمش.

امروز دیدمش. بعد از مدت ها. داشتم رد می‌شدم. دانشگاه خلوت بود. در واقع هیچ کس نبود. نگاهی زیر چشمی به سمت چپ انداختم. خودش بود. بیشتر از یک ترم از آخرین باری که دیدمش می‌گذشت. اون منو ندید. آخه پشتش به من بود. جوری روی صندلی نشسته بود که یاد گنگسترها میفتادی. یا فقط من یاد اونا میفتادم. باید اون مسیر رو برمی‌گشتم ولی نمی‌خواستم برگردم. یعنی نمیدونستم میخوام یا نمیخوام. توی اون لحظه همه ی حس هارو با هم داشتم. با دوستم برگشتم و مثل کسایی که به چشماشون شک دارن آروم ازش پرسیدم خودش بود؟ و موقع برگشت صداها کمتر محو بود و می‌شنیدم که داره با گوشیش حرف می‌زنه. گوشی، دختر، نفر بعدی. همه ی فکرها باز هجوم آوردن. بازم اون منو ندید. کاش هیچ وقت ندیده بود. کاش هیچ وقت ندیده بودم. صداش عوض شده بود. شایدم من یادم رفته‌ ولی محاله من یادم بره. صدا، سیگار، حیفش. یکی دیگه از دوستام بهمون پیوست بهش گفتم خودش بود؟ الان که دارم تعریف می‌کنم نمیفهمم چرا در این حجم از ناباوری غوطه‌ور بودم. خودش بود.

هرچی فکر می‌کنم نمیفهمم چه احساسی داشتم، اگه احساسات رنگ باشن، انگار تک تک رنگ ها در آن واحد ازم گذر می‌کردن، و در نهایت سیاه شدم.

چون که عجیب بود!

من پری زاده‌ام و خواب ندانم که کجاست.

«روحِ همه کار های اشتباهمی».

I am lost
Trying to get found
In an ocean of people

@theGabbro

I dont play by the rules of the game
So you say, I'm not trying
But I'm trying, to find my way

کسی که از نظر ذهنی پرمایه است در درجه اول طالب این است که از رنج و ناراحتی آزاد باشد و آرامش و فراغت داشته باشد و در نتیجه به دنبال زندگی آرام، با قناعت و در حد امکان بدون درگیری است از این رو پس از اندکی آشنایی با کسانی که به اصطلاح همنوع او هستند به انزوا کشانده می شود و اگر شعوری در حد کمال داشته باشد تنهایی را بر می گزیند. زیرا آدمی هر چه در درون خود بیشتر مایه داشته باشد، از بیرون کمتر طلب می کند و دیگران هم کمتر می توانند چیزی به او عرضه کنند. از این رو بالا بودن شعور به دوری از اجتماع منجر می گردد.
#کتاب‌ها

شرط مستقیم شعور اعتلاء یافته حساسیت بسیار و ریشه آن قدرت اراده بیشتر و در نتیجه تندی مزاج است و در اثر گرد هم آمدن این خصوصیات همه هیجانات شدت می‌یابند و حساسیت در برابر رنج های روحی و بدنی و حتی ناشکیبایی در برابر موانع یا اختلالات بیشتر می‌شود.
#کتاب‌ها

چنین کسی فقدان هر چیز را با داشتن خود جبران می‌کنند. این امر عنصری منزوی کننده به شخصیت آنان می دهد که به هر اندازه که معاشرت دیگران کمتر ارضایشان کند، قوی تر است. زیرا در وجود دیگران به‌هیچ وجه همتای خود را نمی بینند و به علت این که نامتجانس بودن خود را با همه احساس می‌کنند به تدریج در میان دیگران بیگانه می شوند وقتی به انسان ها فکر می کنند ضمیر فاعلی 《آنها》 به ذهنشان می‌آید نه ضمیر فاعلی 《ما》.
#کتاب‌ها