[ و من گر هم نمی‌نالم دلم بیمار می‌ماند. ]

نم‌چی عزیز،
حرف مردم هیچ اهمیتی ندارد. خود مردم هم هیچ اهمیتی ندارند. همه از دم یک مشت پرمدعای همه‌چیزدان هستند که برای هیچ چیز ارزشی قائل نیستند و تو را و جد و آبائت را به دُم زرشک خشک شده می‌فروشند. نگاه از بالا؟ اصلا نگاه‌شان نکن!
این از من!

ناارادتمند تو
دشمن مردم

بیایم اینارو سرلوحه قرار بدیم.

ولی درس هاتون اهمیت داره، اینکه من الان از استرس نمیتونم بخوابم گویای این مسئله است.

یک روز اینجا یک قرن طول می‌کشه، بدون اغراق.

اجتماع از شما توقع داره، توقع اجتماع از شما، احساس نارضایتی از خود به وجود میاره و این ناکارامدی حال شما رو بد میکنه. درواقع اجتماع هرچی رشته کردی پنبه میکنه.

نداشتن زندگی هایی که نمیخوای هم برات میشه دغدغه، وقتی اونجایی که باید، نباشی.

[ دوست نداشته شدن ]

میدونی نمیتونم تشخیص بدم مشکل دوست نداشته شدنه یا دوست نداشتن.

با خودت می‌گویی جهان من جایی نیست که بارها پر و خالی شوم، ولی اصلا جهانی داری؟

دارم فکر میکنم من جایی ندارم پس سرکلاس ها چیکار دارم، کنار این آدم ها چیکار می‌کنم و باز هم با این فکر که ولی آینده ای داری که نمیخوای از این خراب‌ترش کنی خودم رو ساکت می‌کنم و سعی می‌کنم به فیلمی که قراره ببینم فکر کنم. میبینی فرار نکنی چیکار کنی؟

ناتوانی‌ام در ترک «اینجا» ازارم می‌دهد.

اسم این سال هارو میذارم سال های فرار از هرآنچه هست و نیست.

افسردگی چیه؟

افسردگی،زندگیه روزمره منه!

میگفت ریشه تمام کارهات ترس هست، درست هم میگفت ولی خب که چی؟

مسواک میزنی، آلارم فردا رو تنظیم میکنی، سرت رو میذاری رو بالشت و تازه میبینی که ذهنت چه میزاید باز.

[چو من خود را نمی‌یابم سخن را از کجا یابم؟]

اکثر اوقات 《دلم فریاد می‌خواهد ولی در انزوای خویش》، الان دلم همونم نمی‌خواد.

گفتم بپذیر که اینگونه هستی چون الان خسته تر از اونی که تغییر کنی یا تغییر بدی.

توی جزیره ای نشستم در دریایی از مورچه، چون اینجا خوابگاهه و زندگی اجتماعی است.

یکیتون بیاید با هم حرف بزنیم از هرچی غیر از دنیای من، یا من برم فیلممو ببینم.