میگفت تو با خودت حرف میزنی ولی به حرف های خودت گوش نمیدی.

بیا دوستم بدار.

آخه میدونی همینطوری که نشستم، دارم گم میشم.

یه موقع هایی راهکار دفاعیت میشه فرار و خیلی هم آسوده ای. تا اینکه بدون اینکه بدونی راهت جوری کج میشه که باز برمیگردونتت همونجایی که بودی. و این چرخه روبه رو شدن، فرار، برگشتن، مدام تکرار میشه.

هی نقشه می کشه هی نقشه هاش نقش بر آب میشه.

[ حضور، غمیست که هیچ گاه نوشته نمیشود. ]

برگشتم به جای قبلی و جنازه ای نبود. گاهی یادت میره خودت بودی که غرقش کردی. و این خوبه.

《فک کنم این ی چیز خوبه..مثلا اگه ی ظرف پر باشه نمیشه استفاده ش کرد در حالی ک وقتی خالیه ب درد میخوره..ی خونه هم همینطور..و همینطور بقیه چیزا..کلی جا برا پر شدن دارن..ما سعی میکنیم بودنِ ی چیزیو بخوایم در حالی ک نبودنا گاهی بهتره》
#ممبرفرست

ذهنم درگیر این خالی بودن شده بود، ولی این خالی با چیزی پر نمیشه، فقط خالی تر میشه، تا آخرش میبینی انقدر توخالی هستی که انگار وجود نداری.

برام نوشته بلخره یه کم از‌ محو بودنت کم کردی! و من نمیدونم این خوبه یا بد. من هرچی محو تر میشم آروم ترم. اما در پس زمینه ی ذهنم از اینکه فرار شده تنها راه حلم آشوبم.

Don't contact me.
#ممبررفته_ازدست

گفت یه کم واژه نامه اتو بنداز دور، یه کم خودت نباش.

از تمام کلمه ها یه "خالی" رو بغل کردم و میخوام بذارم اتفاق ها بیفتن، احساس ها بیان، بدون پیش‌بینی. آخه من سر آزمون بود که فهمیدم پیش‌بینی ناپذیری نیست که ترسناکه، پیش‌بینیه که در اتفاقات نیفتاده حلول میکنه و بهشون ابهت میده. بزن بریم!

عشق عمیقا ارزشمنده. شدیدا مهمه و به نظرم مهم‌ترین چیزی که حضرت آدم با خودش به زمین آورد همین عشقه. اما خب باید واقع‌بین باشیم. باید خودمون رو هم ببینیم‌. ادای فرهاد و مجنون رو درآوردن اشتباه محضه. وقتی می‌دونیم کت فرهاد اندازه تنمون نیست. وقتی می‌دونیم هر کسی شیرین نمیشه. همینگوی میگه «بدترین چیزی که می‌تواند در جریان عشق ورزیدن به کسی اتفاق بیفتد این است که انسان خودش را گم کند و فراموش کند که خودش نیز موجود گرانبهایی است» «عشق» عمیقا مهمه ولی تا وقتی «خود»ی وجود داشته باشه واسه عشق ورزیدن

《تن چه حجم اندوه را ميتواند بر شانه بگذارد و باز راه برود؟》

بذارید بهتون بگم که دارم نهایت تلاشم رو می‌کنم که مانع جاری شدن غم بر کلام و جهانم بشم. ولی مثل پود می‌مونه برای تاروپود لحظه هام.

از جهان ایزوله ی خود قدمی فرا می‌ذارم و اشک میشم. درد میشم. و باز دور میشم.