یه جایی از افسانه‌ی سیزیف کامو مدعی میشه که پوچی از تقابلی ناشی میشه بین نیازِ انسانی و سکوت غیرمنصفانه‌ی جهان. چون آدمی دوست داره جهان فهمیدنی باشه به همون شیوه‌ای که تا الان ازش به هر مقداری یاد گرفته و اونو به یه شکلی به تصویر کشیده. پوچی وقتی بوجود میاد که جهان در برابرِ فهم ما مقاومت می‌کنه. چون ما دلمون می‌خواد جهان معنادار باشه اما گاهی هیچ معنایی به ما نشون نمی‌ده. شایدم این تضاد، دیدنِ همون پوچی باشه.

[ زیستِ ناگزیرِ وقایع ]

داشتم می‌نوشتم زیست ناگزیرِ وقایع و آقای یزدانی فریاد می‌زد : سبُکیِ سنگین اینه.

دل کندم،
از هرکی که بودم و از قلبم،
هی سنگ‌تر، شدم دلسرد از خودم، دلتنگ‌تر

@theGabbro

میدونی یه نگاه توخالی دارم، نگاهی که دیگه خط رفتن چیزی رو دنبال نمی‌کنه.

من با دیدن هر تصویر عاشقانه، شنیدن هر آهنگ عاشقانه، خوندن هر متن عاشقانه، اخم میشم.

Maybe we should just try
To tell ourselves a good lie

@theGabbro

There's nothing you could do or say
I can’t escape the way, I love you
I don’t want to, but I love you.

یکی بیاد و یادم بده چطور خودم حال خودمو خوب کنم! اصلا میشه؟

سوال من اینه اصلا حال خوب میشه؟!

ما همه خالی هستیم، ما خالی به دنیا می آییم و خالی از دنیا می‌رویم. من با رها کردن تو، فقط کمی خالی تر شدم و این کمی خالی تر دارد پدر مرا در می آورد.

اگه چیزی نخوای چی؟

زندگی سخته و آدم ها فقط سخت‌ترش می‌کنن.

Leave home, feel the wind blow
'Cause it's colder here inside in silence

برای این‌که بتونم دروغ های خوبی به خودم بگم باید بتونم دروغ های خوبی به بقیه بگم و دروغ خوب یعنی خزعبل خلاقانه ی باورپذیر با چاشنی حقیقت.

این پافشاری بر چیزهای مثبت، پافشاری بر آنچه بهتر و برتر است. تنها دستاوردش این است که دائما به ما یادآوری می کند که چه چیزی نیستیم یا چه چیزی کم داریم یا باید چه می شدیم ولی نتوانستیم بشویم.
#TheSubtleArtOfNotGivingAFuck

من احساس مزخرفی دارم ولی چه اهمیتی دارد؟!
#TheSubtleArtOfNotGivingAFuck

ما صرفا به این دلیل ساده رنج می بریم که رنج بردن از لحاظ زیست شناختی مفید است. این انتخاب طبیعت برای تشویق به تغییر است ما طوری تکامل یافته ایم تا همیشه در درجه ای از نارضایتی و تردید نفس زندگی کنیم چون موجود با نارضایتی و تردید نفس خفیف است که بیشترین تلاش را برای نوآوری و بقا انجام خواهد داد ما طوری تنظیم شده ایم که از داشته هایمان ناراضی باشیم و تنها به آنچه نداریم راضی شویم این نارضایتی مداوم گونه ما را در حال جنگ و تلاش نگاه داشته است پس درد و رنج ما ایراد تکاملی نیست یک ویژگی انسانی است.
#TheSubtleArtOfNotGivingAFuck

ولی من می‌گم، موجود با نارضایتی ‌و تردید است که دست می‌کشد. اگه می‌دونستم آخر این قصه به خونه رسیدن کلاغی هست که دست نمی‌کشیدم.

بر دروازه شهر ناشناسی زنی راهم را سد کرد از او خواستم بگذارد بروم گفت: میروم و برمیگردم. با نجوایی در گوشش گفتم: من هم مثل هر مرد دیگری از تاریکی میترسم. زن اما با آوایی گرم و سوزان گفت: چراغ را روشن گذاشته ام برای همیشه.
#نهنگ‌آبی

شنبه هفده فروردین نودوهشت ساعت هشت صبح امتحان داشت.
وی خیلی بدبخت بود.