ولی تو همونی که وسط شستن قارچ ها و خوندن با آهنگ های قدیمی یادم میاد که بهم می‌گفتی چون تو اغواگری.

ولی تو همونی که هنوزم که می‌ری کافه شکلات هایی که اسمشون آدریناست رو نگه می‌داری.

تو همونی که می‌گفتی شکلاته از اوناس که دوس نداری بخوریش ولی نگاش کنی هرچی بخوری طعم اونو تصور کنی.

تو همونی که مخاطب اولین عاشقانه های من شد، اولین هایی که فکر می‌کردم در من وجود ندارن.

تو تنها دستی بودی که خواستم بگیرم و نگرفتم.

تو تمام چمران پیاده رفتن های نرفته ی منی.

تو قهوه ی ساعت دوازده شب تولدم جلوی باغ ارمی.

تو همونی که دیوانه وار دوست داشتم، مشکل همین جاست که نباید دیوانه وار چیزی رو دوست داشت.

تو تنها چیزی که اهمیت داشت تو زمانی که هیچ چیز اهمیت نداشت بودی.

تو دید من به دنیا و آدم هاشی، دریچه ی نگاهم رو با نگاه تو تنظیم کردم.

تو دلیل تنفرم از همه ی آدم هایی.

هر وقت از تو و عاشقانه ها می‌گم، یه صدایی درونم می‌گه مثل این دوسِت دارم های رمان های نوجوونی حرف نزن، عشق یه چیزی مثل کشک و دوغه، حماقت کردی باور کردی، دوست داشتی، حالا هم جمع کن خودتو، سوگواری چیزی رو بکن که ارزش داشته باشه، که واقعی باشه.

واقعیت اینه که چیزی ارزش نداره، ولی بی ارزش ها هم درد دارن‌.

مثل قطع کردن انگشت کوچیک پا می‌مونه، درد داره، همیشه جای خالیش هست، طول می‌کشه تا عادت کنی به نبودش، کمتر کسی می‌بینه، کسی نمی‌فهمه، همیشه از این‌که کسی بفهمه واهمه داری، کاربردش در حدی نیست که نتونی زندگی کنی ولی خب.

تو جزئی از من نبودی؟
من تورو جزئی از خودم کردم.

زندگی من کوچیک تر از این بود که بیای و بری و چیزی به هم نریزه.

دو سال نشستم و صبر کردم، دو سال بلند شدم و همه چیز رو بیشتر ریختم به هم، دو سال با خودم و دنیام قهر بودم، حالا می‌خوام جمع کنم هر چی ریختی به هم، هرچی ریختم به هم.

فقط چون چاره ی دیگه ای ندارم. فقط چون قرار نیست با نشستن من دنیا تموم شه. دنیایی که تموم نشه میاد گریبانتو می‌گیره. میاد پا روی انگشت کوچیکه پات می‌ذاره. میاد نیزه رو توی شکمت میچرخونه. میاد بهت دلیل میده برای تکون خوردن ولی به شیوه ی خودش. شیوه ی خودش از با خستگی راه رفتن خودت بدتره. برای دنیا کوزتی هستی که ژان والژان فقط یه توهمه.

خواستم
آنچه را که نمی یافتم
یافتم
آنچه را که نمی خواستم.

گذشته هر کس یک مکان است. نه می‌خواهم ازش فرار کنم و نه مثل ضحاک ماردوش زندانی‌اش کنم در البرز کوه. قسمت گزنده گذشته را پذیرفته‌ام، همان‌ها که مزه زهرمار می‌دهند و گاهی که تنهایی‌ات غلیظ می‌شود، به سراغت می‌آیند. باید اندوه را به رسمیت شناخت، این برای من آستانه گذار است. عبور از گره‌ها و چاله‌چوله‌ها. خاطره‌های ناخوش و دوست‌نداشتنی را نمی‌توانم سرکوب کنم اما می‌توانم خشمی که در بطن‌شان جوشیده را به اندوه تبدیل کنم. مثل بغل کردن خودت و گفتن این‌که عیبی ندارد، نباید خودت را محکوم یا سرزنش کنی.
اگر این‌قدر عده‌ای برای تبلیغ ماست پروبیوتیک کاله در صفحه‌هایشان، خودت باش و لبخند بزن و در لحظه زندگی کن را دست‌مالی نمی‌کردند، حالا می‌توانستم بگویم که این هم خود بودن من است. خودآگاه بودن به گذشته، به حال، به همین لحظه که شادی برآمده از غم روی دلم نشسته.
‌

[ به روت نیار ]