#AManCalledOve
اشک شدم، لبخند شدم، رقیق شدم.
فارسی حرف زدنشون هم جالب بود.

من با گل های آبی مصنوعی کنار آینه ی دست‌شویی هم، هم‌ذات پنداری می‌کنم.

A little sympathy, I hope you can show me

@theGabbro

از کابوس های زندگی میشه به تلاش برای ادامه ی بحث اشاره کرد.

نمی‌دونم راجبش چی بنویسم، اما ازش خوشم اومد.
#ThreeBillboardsOutsideEbbingMissouri

دختری با موهای صورتی بافته شده، ناخن های یاسی کوتاه، لیوان قهوه در دست، کتاب روی پاهای آویزون از مبل، که پلی لیست جدیدش در حال پخشه، که فکرش بین همین لحظه ها می‌چرخه. آره، منو می‌تونید این‌گونه متصور بشید.

ولی خوش به حالتون که کلیشه ها همون جوری که باید براتون اثر داره، برای من برعکسه. مثل جمله ی زمان همه چیز رو درست می‌کنه. یا زود میگذره.

نمیدونم چجوری حرف می‌زنم که طی یک مکالمه دو بار بهم گفت اینو تو یه کتاب خوندی نه؟!

امید تکیه گاهی استواری می جست و هر حصار این شهر خشتی پوسیده بود.

#ممبررفته_ازدست

[ پویایی در عین ایستایی ]

[ ایستایی در عین پویایی ]

درسته که گاهی وقتا یادم می‌ره اما معمولا برنامم این بوده که مراقب باشم نرینم تو زندگی خودم، اصلاح کردن بقیه باشه پیشکشم.

همه دارن از اهداف سال جدیدشون می‌گن، با خوندنشون به این نتیجه رسیدم که انگار بعد از رسیدن به رشته ی دلخواه و یا کار دلخواه هدف دیگه ای تعریف نشده. بعد از رسیدن بهش چی؟

من تورو تو سال ۹۷ جا می‌ذارم. :)

زندگی یعنی درس خوندن و پر کردن زمان بین درس خوندن هات با کتاب و فیلم؟ همین‌قدر مسخره؟

علاقه ی آدمی رو رد کردم که همیشه به هر چیزی که می‌خواسته رسیده، همیشه همه چیز یا برایش مهیا بوده و یا با کمی تلاش به دستشون آورده، درواقع هیچ وقت شکست و نرسیدن و نشدن توی زندگیش تعریف نشده. و الان فکر می‌کنم شاید به چشیدن این‌ها نیاز داشته، باید جایی می‌فهمیده این تعاریف رو و من فقط یه وسیله بودم.

من مه ام

که گاه به زمین دل می بندم و
گاهی به آسمان،
و در میانه این شک
آرام آرام پراکنده می شوم.

معرکه بود.
#TheBestOffer