به خودت حق بده، ولی نه اون‌قدری که مانع حرکتت بشه.

یکی باشه که بخواد منو وسط کتاب های رنگ شدم پیدا کنه.

زاغی می‌گوید
اما آن‌چه گذشته گذشته، مثل بشقابی که شکسته و چند تکه شده باشد. هیچ وقت نمی‌شود آن را به شکل اول درآورد درست؟

اما کسی به من گفت
شکسته‌تر شدن و بعدش بَند خوردن، قشنگترمون نمیکنه؟ یه ظرف چینی وقتی میشکنه، به جای اینکه دور بندازنش، بَند میزننش، سرهم میشه و میشه استفاده کرد بازم.

لازم است بفهمی چه احساسی داشت و یاد بگیری آن را بپذیری. ترس و خشم مقاومت ناپذیری را که به او دست داد بفهم و طوری احساس کن که انگار مال توست. باید او را ببخشی می‌دانم کار ساده ای نیست، می‌دانم اما از آن ناچاری. تنها راه خلاصی تو همین است. راه دیگری نیست!

به آن‌چه گفته فکر می‌کنم. هرچه بیشتر به آن فکر می‌کنم، آشفته تر می‌شوم.

من به این امید کتاب هامو می‌خونم که باز می‌تونم کتاب جدید بخرم.

انگار امروز جان‌مایه ی دنیا این بود: گذر یکنواخت.

گفت چرا
گفتم چون دلم نمی‌خود جایی از من اثری باشه. اگه زورم به کل زندگی نمی‌رسه، به پروفایل و بیو و فعالیت های مجازی و غیرمجازیم که می‌رسه. توی ذهنم گفتم.
ولی به اون فقط گفتم چون دلم خواست. یه دلم خواستی که توش یه به تو چه مستتر بود.

انگار همیشه دنبال چیزی هستم که وجود نداره.

#AManCalledOve
اشک شدم، لبخند شدم، رقیق شدم.
فارسی حرف زدنشون هم جالب بود.

من با گل های آبی مصنوعی کنار آینه ی دست‌شویی هم، هم‌ذات پنداری می‌کنم.

A little sympathy, I hope you can show me

@theGabbro

از کابوس های زندگی میشه به تلاش برای ادامه ی بحث اشاره کرد.

نمی‌دونم راجبش چی بنویسم، اما ازش خوشم اومد.
#ThreeBillboardsOutsideEbbingMissouri

دختری با موهای صورتی بافته شده، ناخن های یاسی کوتاه، لیوان قهوه در دست، کتاب روی پاهای آویزون از مبل، که پلی لیست جدیدش در حال پخشه، که فکرش بین همین لحظه ها می‌چرخه. آره، منو می‌تونید این‌گونه متصور بشید.

ولی خوش به حالتون که کلیشه ها همون جوری که باید براتون اثر داره، برای من برعکسه. مثل جمله ی زمان همه چیز رو درست می‌کنه. یا زود میگذره.

نمیدونم چجوری حرف می‌زنم که طی یک مکالمه دو بار بهم گفت اینو تو یه کتاب خوندی نه؟!

امید تکیه گاهی استواری می جست و هر حصار این شهر خشتی پوسیده بود.

#ممبررفته_ازدست

[ پویایی در عین ایستایی ]