روز دوم.
حقایق همیشگی، آدم ها عوضی هستند.

می‌خواستم بگم زندگی به اندازه‌ی کافی چرت هست خودش تو خواهشاً زهرترش نکن به کام ما با اخلاق گه‌مرغی‌ت، دیدم زندگی اصلاً هم چرت نیست اتفاقاً، اگه تو و امثال تو نبودین زندگی شامل بستنی شاتوت و لواشک زردآلوی خونه‌گی و خورش مسما بادمجون و گیلاس و هندونه و آب آلبالو و نون خامه‌یی و موهیتو و چایی هل و فیلم و موسیقی و پیاده‌روی و برف و بوی رنگ روغن و شهر کتاب و کتاب و کاغذ کاهی و کولر آبی و کرسی و سفره‌ی عقد و طوطی و رقص و گوش‌واره و جمعه‌بازار و یه مقدار بستنی شاتوت دیگه بود! چرت تویی! چرت پدر و مادرتن که تو رو بی‌تربیت کردن! زندگی چرت نیست! تو چرتی که چرت‌ش می‌کنی! پوفیوز عن!

کسانی که ازشون متنفرم دارن حرف ميزنن، با این وجود تونستم صدای آهنگی در پس زمینه پخش میشد روبشنوم و بگم «من از این آهنگ خوشم میاااد.» پيشرفت خوبیه.

[ جبر اجتماعی ]

«میتوانم همه ی چيزهایی را که در مورد زندگی آموخته ام را در سه کلمه جمع بندی کنم: ادامه پيدا می کند.»

«سعی کردم دکمه ی خاموش مکالمه های درونیم رو پیدا کنم. سعی کردم.»

«حالا ديگه مغزم ساکت بود، چون اون کاری رو که می خواست کرده بودم.»

من خودم رو توی جملات این کتاب پیدا میکنم، انقدر با جزئيات و دقیق افکار من نوشته شده که به هیجان میام از خوندنش.

اما این ها از غم نبودت کم نمیکنه، تویی که امروز بايد میبودی تا بهت بگم چیا شد، تا از غم روزم بگم، و بگی خودم حالشو میگیرم تو غصه نخور، تا بگم چه فیلمی دیدم و بگی خببب برام تعریف کن، بهت بگم که چشمام بدون خط چشم هم درشته؟ بگی چشمات هميشه خوشگله. بهت بگم منم یه روزی تدريس میکنم جوری که همه سر کلاسم حاضر باشن و گوش بدن؟ و تو از کلاس خیالیم تعریف کنی. یا فقط میبودی تا با هم زیر آلاچیق بشینیم و دست های سردمو بگیری و بذاری توی جیبت. فقط همین.

وقتی داستان به جاهای عاشقانه میرسه، دوست دارم خوندنش رو متوقف کنم. چون جاى خالیت بيشتر به چشم میاد.

در سوگواری نبود کسی که نمیدانم کیست.

این فیلم به شدت رقیق القلبم کرد.
و من عاشق اون بچه ی وسطی ردیف پايين شدم.
#TheChorus

تكليف جنگ با درون هيچ وقت مشخص نيست. شروعش دست خودت نيست و تموم شدنش هم معلوم نيست. نميدوني توي مغزي كه حتي يه استخون نداره، به چي تكيه بدي كه بتوني حداقل سر پا بايستي، تعادل نداري. از يك طرف درگير علاقه اي، از يك طرف درگير عذاب وجدان. از يك طرف هجوم اتفاقات مختلف، از يك طرف آرامش ظاهري محيط اطراف. نه ميتوني حرفي راجع به اين جنگ بزني، نه ميتوني خودتو كنترل كني كه حرفي نزني، اينقدر زيادن كه حتي بخواي راجع بهشون حرف بزني شنونده رو گيج ميكنه، كلافه ميكنه، بي طاقت ميكنه. ، حتي نميتوني اعتراضي بكني، چون خودت باعثي، عامل اصلي اين جنگ خودتي. توي مغزت گروه هاي چيريكي خود جوش ميان كه تمومش كنن اما تلخي تو زورش ميچربه، اسلحه ش قوي تره. ميگي تنها باشم كه حرفي نشونم، بعد ميري يه جايي كه حرف زياد باشه كه صداي مغزتو نشوني. كسي بين اين تناقض ها زور نداره كه اون يكي رو تموم كنه، كسي پيروز اين جنگ نميشه. كسي آتش بس اعلام نميكنه، كسي نميتونه حتي آرومشون كنه، همه ش سر و صداست. ميگي بخوابم كه شايد يادم بره، يكي از همين فكر ها بمب ميندازه و چشاي از خواب قرمزتو باز ميكنه و تا خود صبح ول كن معامله نيست. نه ميشه ازشون فرار كرد به يه جاي ديگه، نه ميشه بهشون دستور داد كه حتي واسه يه لحظه دهنشون رو ببندن تا بتوني فكر كني و تصميم بگيري. جنگ با درون همينقدر آشفته ست، همينقدر بي قواره ست. مثل همين متن.

آدم ها ناامیدت می کنن، گاهی از خودت گاهی از خودشون.

از آدم ها اذیت میشم، از تنها بودن با افکارم هم اذیت میشم، مشکل مرا فقط نبودن چاره است.

میدونی بنظرم یکی از بدترین عذابها واسه هر آدمی، میتونه این باشه که کلی زیبایی ببینه، حال دلش خوب باشه، قشنگیا رو بفهمه و ذوق کنه، اما تو دیدن این قشنگیا تنها باشه. هی بخواد قشنگیا رو نشون بده، بگه "ببین! ببین چه قشنگه! ببین چقد دوست داشتنیه!" ولی انگار که اون قشنگیا نامرئی باشن، کسی نبیندشون. وقتی که نتونی چیزی از سرمایه‌ای که داری به کسی بدی، اون سرمایه به چه دردی میخوره؟ :)

من ازین غم مُردم

که چرا عمر من خسته به سر دیر آمد؟

و بله، منی که هیچ کتابی رو به پایان نمیرسونم و آخرين کتابی که تا آخرش خوندم سال گذشته و کتاب راز فال ورق بود، این کتاب رو توی سه روز تموم کردم و حاضرم بارها بخونمش.

نبودم مرد این میدان و آورد او به میدانم
چو گویم کرد سرگردان و می‌بازد به چوگانم

بنازم در بغل گیرد، چو جان خویشتن، لیگن
بیندازد دگر بار و کند در خاک غلتانم

چو مستان بر در و دیوار می‌افتم ز دست او
که خویش کرد سرگردان و رویش کرد حیرانم

ز دستش زان نمینالم که بر میگرید از خاکم
به پایش زان در افتادم که می‌آرد به پایانم

جهانی در تماشای من و او رفته و آن بت
همی تازد بهر سوی و همی بازد بهرسانم

ازو پی گم کنم هر دم، ولی زودم رسد در پی
که رای او طلب‌گارست و روی او نگهبانم

وجودم آن نمی‌ارزد که: آن بت بر سرم لرزد
دلم زان عشق می‌ورزد که: دلدارست جانانم

تند من زو روان گردید و قالب جان و پیکر دل
به یک بازیچه زین بهتر چه خواهم شد؟نمیدانم

درین رفتن به همراهی مرا او دست میگیرد
و گر نه پای ره رفتن ندارم هیچ و نتوانم

بیفتم، لیک دیگر پی برافرازد به افسونم
براند لیک دیگر بار و باز آرد به دستانم

ز هر کس می‌کشم صد طعنه وز عشقش نمی‌گردم
ز دستش میخورم صد زخم و از پایش نمی‌مانم

کشیدم پای در دامن، مگر مجموع دانم شد
کنون خود را همی بینم که: مجموعی پریشانم

شدم با این سبک روحی به غایت سخت جان، ورنه
که دارد طاقت زخمی که من در معرض آنم؟

زمانی نیست بی‌دولت چو کار من به دور او
از آن چون صورت دولت چنین افتان و خیزانم

به جانم گر چه هر ساعت زند چون اوحدی زخمی
هم از من بر منست این زخم، از آن منقاد فرمانم

«کنون خود را همی بینم که: مجموعی پریشانم»