کی میگه ترس بده؟
ترس همونیه که باعث میشه نیفتی.

عصبانی هستیم، همه از دست هم عصبانی ایم، خود من اینو در معدود مواقعی که عصبانی نیستم کشف کردم.

انکار یه حس اونو از بین نمیبره تقلیلش هم نمیده.

گفتن یه حس وقتی تغییری ایجاد نمیکنه، با نگفتنش فرقی نداره. وگرنه هر روز میگفتم که دوست دارم.

دوست دارم. تو هم نیازی نیست چیزی بگی.

رویاهام تموم شدن، نميتونم بسازم، نمیتونم بخوابم.

کی فکرشو میکرد که تو تموم نشی برام.

چاره‌ای نیست، چیزهایی را نمی‌شود فراموش کرد، نمی‌شود در خود حل کرد، نمی‌شود ردشان را از قامت روح پاک کرد. این چیزها آزار می‌دهند، شاید تا همیشه‌ی عمر. این چیزها تَرکش‌اند. مثل سربازی که به جنگ رفته و جانباز برگشته با ترکش‌هایی در بدن. این‌جا و آن‌جا. ترکش‌هایی که به ما اصابت می‌کنند نه خوب می‌شوند، نه ته‌نشین، نه جذب می‌شوند و نه ذوب. آدم‌ها اسلحه دست گرفته‌اند و ما بی‌سنگر در مقابل این ترکش‌ها فقط گاهی اشک می‌ریزیم، گاهی نفی و سرکوب قلب‌مان را انتخاب می‌کنیم و گاهی هم رنج می‌بریم. آدمی گنجایش چند هزار ترکش را دارد در تمام زندگی؟ و هر کسی چه‌قدر از این ترکش‌ها را با خودش همه‌جا می‌برد؟ ما جان‌باخته‌ی کدام هدف نامقدّسی هستیم؟
‌

تداعی آزاد برای این است که تعارض ها و احساسات واپس رانده وارد هوشیاری شوند تا به شیوهٔ منطقی تر و واقع بینانه تر بتوان با آن‌ها بر خورد کرد. ولی کی میدونه شیوه منطقی تر چیه؟!

[ دلم به بوی تو آغشته است ]

شکسته بودی و من به یک آن شکستم.

@theGabbro

- 21 -

قشنگ نیست.

قشنگ نیست که نیست. همینه که هست. خودتو جمع کن. زندگیه.

میخوام واسه یه مدت جوابم به تمام چراها چون دلم خواست باشه، میخوام از خودخواهی آگاهانه ام لذت ببرم.

میشه دنیارو رها کرد؟!

@theGabbro

امشب از شدت ذوق گونه هام برآمده بود، خط لبخندم از همیشه کشیده تر و چشمام درخشان تر از همیشه، و وقتی حرف زد باهام از لبخند به اشک تبدیل شدم. دیدن و حرف زدن با رستاک از نزدیک از قشنگ ترین اتفاق های زندگیم بود.

[ من خوب خوبم، لبخندت کجاست؟ ]

حال خوب سبکه، ته نشین نمیشه، موندگار نمیشه، میره.

من امشب خوشحال بودم و دلم میخواست فریاد بزنم تا همه بدونن این دختر غمگین میتونه خوشحال هم باشه. اما این دختر غمگين، حالا باز غمگینه.

- 20 -