و هیچ چیزی که ارزش فکر کردن داشته باشه پیدا نمیکنم.

همه چیز یا انقدر سطحیه که نخوام بهش فکر کنم یا اونقدر پيچيده اس که نخوام بهش فکر کنم.

میگه چرا موضوع رو از ریشه حل نمیکنی، باشه الان یه گرد جادويي میپاشم رو تمام قسمت های مربوط به تو و ديگه بهت فکر نمیکنم، ديگه دوست ندارم، دیگه يادم نمیای.

آره، حل شد!

[ you used to light me up ]

هربار که برمیگردم به تو، از خودم و سخیف بودن این غم، بیشتر غم میشم.

پارسال این موقع ها یک گره کور زدم وسط زندگیم و حالا هرچی جلو میرم ،هربار نخ کش میشه زندگيم بر می گردم به اون نقطه ،
نه مرا پای گریز نه مرا تاب وجود ...

زندگی من همينه، یه ریتم آروم غمگین تکراری، باید یاد بگیرم با همین ریتم نفس بکشم، قدم بزنم، خلاصه زندگی کنم.

Nothin's ever gonna change but the time

Gabbro

میگه نشین تحلیل کن همه چیزو تحلیل میری!

شاید اهميتي نداره کنار کی هستیم، اون "من"ی که کنارش میشیم تعیین کننده است.

«بلند میشوم و از کنج روایت بیرون میروم. فقدان، مابقی روایت را به پیش میبرد.»

فقط نمیخوام فکر کنم، همين!

ادمين کانال "سرمه ای" خالی که پست آخرت رو از من کش رفتى و راه ارتباطی نداری، کش نرو! :))

بعد من هی یادم میره نباید از آدما انتظار داشته باشم.

افسردگی شدید، جوری که می‌توانم مثل صمغ درخت ببینمش که از در و دیوار می‌زند بیرون و آرام آرام می‌خزد و کفر آدم را درمی‌آورد.
چسبیده‌ام به زمین و تقریباً هرچیزی اعصابم را خرد می‌کند. ولی واکنشی هم نشان نمی‌دهم. عصبانیت مثل بمبی درونم می‌ترکد و همه‌چیز را درب‌وداغان می‌کند. اما این بیرون خبری نیست: چسبیده به زمین مانده‌ام.
حالا چشم‌هایم را می‌بندم. حالا چشم‌هایم را باز می‌کنم. حالا چشم‌هایم را می‌بندم. حالا چشم‌هایم را باز می‌کنم.

امروز از صبح دلهره همراه با تپش قلب داشتم انگار من بودم که داشتم علوم پایه امتحان میدادم، همچين مغز به فکری داریم که پیشاپیش رنج رو واسمون شبیه سازی میکنه اون وقت از پس یه برنامه ریزی ساده برنمیاد.

اینو روز علوم پایه 94یا نوشتم،
اون موقع اضطراب داشتم، ولی الان بیخیالم. :/

نوشتم، تلاش کن!
و دیدم خیلی وقته نخواسته بودم تلاش کنم.

Yeah.

کلید واژه این روزهام شده "تلاش، اعتماد به نفس، منطق" این ها هم با شادی هام گم شده و کی میتونه بگه اینا بی ربطن.