کی به تكراري بودن زندگی عادت میکنیم؟!

دست میبری وسط خاطرات من یه لاشه میاری بیرون، میذاری جلوم میگی تشریحش کن، منم واست تشریح میکنم ولی با درد، تو که نمیدونی و نباید بدونی چه زجری کشیدم تا دفنش کردم، تا ترکش کردم.

تو رهام کردی و محدود شدم.

داشتم فکر میکردم اگه یه پیشرفت کرده باشم تو این مدت، تغییر سریع تر حالت درونیمه. ناراحتی به بی حسی. عصبانیت به بی حسی. اما شادی به غم.

فکر کردم آن‌موقع‌ها فقط می‌خواستم بداند که برای یک نفر، مهم است که او حالش چطور است. مهم است که روزگارش را چطور می‌گذراند. می‌خواستم بداند همه‌ی حرف‌های قشنگم مال این است که کمتر ناامیدی ببافد و بیشتر زند‌گی کند. که در گوشه‌ی ذهن پر مشغله‌ی آن روزهایم، هرگز فراموش نکرده‌ام چطور دارد جان می‌کند برای ادامه دادن. من فقط می‌خواستم بداند که حواسم هست. بعد فکر کردم لابد این‌ها برای دوام‌مان، کافی نبود. شاید درستش این بود که از همان اول به او می‌گفتم ببین، من کار دیگری بلد نیستم. «من تنها هنرم اهمیت دادن است.»

و من مدت هاست دارم تمرین میکنم اهمیت ندادن رو.

یه بار یکیو مسخره کردن بهش گفتن لیمو، حالا خوشش اومده خودشم به خودش میگه لیمو. :|

به یه نفر دیگه نیمه تاریک خودمو نشون دادم و فراریش دادم، اما من فقط ميخواستم من واقعی رو ديده باشه.

من تلاش کردم و نرسیدم دلیل میشه بیام بگم تلاش نکن نمیرسی؟ یا بگم تو تلاش هیچ ارزشی نیست؟

میزان رضايت از خودم 35.7 %، بیشترش در توانم نیست، نه تلاشش، نه صبرش، نه دووم آوردنش.

جوری که باید.

« تنهایم
از آن زمان که شیدایی خجسته ام از من ربوده شد.»

اگه الگوهای تکراری باعث حظ بصری میشن، قاعدتا باید الگوهای تکراری زندگی هم باعث حظ بشن!

[ You're always there for me? ]

کاش موهای منم ميوه میداد.

[ How you gonna lie like that? ]

«ما در پناه بال که امروز میپریم؟»

«آری،
گاهی احساس میکنیم رسیدیم
اما وقتی سرد شد عرق راه های داغ
در دور دست و در ذهن
میبینیم بسیار تند آمدیم
انگار رد شدیم از جایی که باید رسیدنمان را اعلام کرده باشند
آری،
همیشه آن سوی مقصد پیاده شدیم.»

دلگرمی من شده مثل گرمای دور ماگ قهوه ام، زود تموم میشه، تناسب نداره اولش میسوزم و تا عادت میکنم تموم میشه. باید بیشتر قهوه بخورم شاید.