این که ذهنم رو هنوز نتونستم از دیروز به امروز شیفت بدم و درگیر ناراحتی دیروزم ناراحت ترم میکنه و به این میگن حلقه بازخورد جهنمی. لعنتی.

گلدون بودن هم سخته.
در دل سنگی خود چیزی داشتن هم سخته.

کارم به آن جا رسید که خالی شدم.

آدم اگه بعضي نتایجی که بهشون میرسه رو باور کنه دیگه دلش نمیخواد زندگی کنه، این میشه که اشتباهاتش رو تکرار میکنه.

من خوبی‌های افسردگی یادم نمیاد اما یه بدی بزرگش اینه که وقتی داریش زمان انگار اصلاً نمی‌گذره و وقتی تموم می‌شه می‌بینی عه، نصف عمرت رفته که؟! نمی‌دونم چطوریه اما فکر می‌کنم بیرون اومدن از افسردگی و روبه‌رو شدن با فجایعی که از خودش و ما باقی گذاشته در واقع یکی از دلایل افسردگی دوباره‌است. اگر البته افسردگی دلیل بخواهد.

ببخشید اگه دغدغه ام نبودی.
نخواستم باشی.

+ اما خب آدما ممکنه عوض شن...نه؟
- آره ولی نه همشون.

The peace I need.

اینکه تصمیم گرفتم مسائل رو ساده ببینم و پشتش رو مثل جلوش تصور کنم حس حماقت خنده داری بهم میده اما لازمه یه کم فقط بشینم تا بگذره.

بهش میگم من که کاری نمیکنم نشستم تا زمان بگذره، میگه اینجوری دچار جهش زمانی میشی.
خب این خودش هیجان انگیز نیست؟!

[ نمیدونم که چرا ]

پیچیده کردن مسائل هنر نيست، اگه میتونی ساده اش کن.

آره آقا، من از اونام که جلوی آینه بیشتر گریه ام می آد.

از چیزهایی که باید تمرین کنم و یاد بگیرم، پشیمون نشدنه، پذیرش، درواقع باید قبول کنم هر تصمیمی که میگیرم چه اشتباه و چه درست بهترین تصمیمی بوده که من در اون وضعیت میتونستم بگیرم، قبول کنم که اگه بازم تو اون موقعیت بودم بازم همون تصمیم رو میگرفتم، اینجوری کمتر گرفتار حلقه های بازخورد جهنمی و ناراحتی میشم.

مضطرب.

اینکه من به سمت تاریکی میرم مسلمه ولی اینکه اصلا روشنی وجود داره هنوز توش شکه.

میگی به پات قل و زنجير وصل نيست، آره ولی یه تفنگ رو شقیقه امه!

خسته شدم از شب هایی که میدونم آخرينش نیست.

از داستان های یه هفته خوابگاه موندن بگم که نه تنها از جوراب به عنوان دستگیره استفاده کردم بلکه از چنگال هم به عنوان چاقو. :))

MOod.