[شوق رسیدن بسته ی پستی]

تمام مدت هی با خودت میگی کاش ازت ناامید بشه و دست برداره و بدونه تو مال این حرف ها نیستی و بیخیال بشه.
بعد وقتی بیخیال میشه یهو غمت گین میشه.
چته دخترم؟
-البته نه همیشه در همه ی موقعیت ها-

من چقدر تجربه کردم، غمیگن نبود نخواستنی هام شدن رو.

تفسیر رفتار و افکار بقیه چنان انرژی ای از آدم میگیره که کل امتحانا نمیگیره. بده بره!

قرتی بازی وسط امتحانا واقعا حال میده، رفتم ناخونامو ژلیش کردم خرکیف شدم.😌

بدین صورت.

یک شب دیگر به او زنگ زدم، سلامش را نصفه بریدم و گفتم فقط به من بگو کدام بخش مغز، اهمیت دادن‌مان را هدایت می‌کند؟ شاید بتوانیم جراحی‌اش کنیم و بندازیمش دور. یک نفس راحت بکشیم و باقی زندگی‌مان را بکنیم. گفت آدمی که اهمیت دادنش را جراحی کند، باقی حالاتش را هم نمی‌تواند بروز دهد. انگار که همه‌ی احساسات سر جای‌شان نشسته‌اند و دلیلی برای نمود بیرونی داشتن، پیدا نمی‌کنند تا زمانی که بخش اهمیت فعال شود و به آن‌ها بگوید خود را نشان بدهند.

Who could save me?

مکث.

Warmth.

هروقت یه آهنگ فرانسوى گذاشتم و غرق در احساسات گوگولی مگولی بودم، واقعیت با چراغ بالا گذاشته دنبالم تا نتونم ادامه بدم و بزنم کنار.

ابراز علاقه هاتون رو نریزید تو فرجه امتحانا!

[Keeping myself above the waves]

محو.

منِ او
#ممبررفته_ازدست

یه پیج پیدا کردم که چوب دستی های هرماینی و ولدمورت و... رو میسازه و نامه های هاگوراتز مهروموم شده میفرسته، من شیفته ی هری پاتر نیستم ولی از ایده شون خوشم اومد.

چون که پرسيدید،
برای هری پاتردوستان.

خواب رو دوپینگ قهوه کنیم، وقت رو چیکارش کنيم؟! یک نفر اینجا دارد میسپارد جان.

نه من بدم نه تو، دنیامون متفاوته. کاری هم از کسی برنمیاد، جوری بزرگ شدیم که ارزش هامون فرق دارن. چه می‌شه کرد؟ هیچی. متاسفانه زندگی ادامه داره.

همیشه یه دوراهی هست و من هميشه میتونم هردوتاشو نقد کنم و در نهايت دستمو بذارم زیر چونم بشینم وسط راه و به افق های دور خیره بشم!

آن که بی باده کند جان مرا مست کجاست؟