آدم ها همیشه تو غم هاشون تنهان و من همیشه تنهام، اونی که بتونه تشخيص بده کی نمیخوام تنها باشم، آنم آرزوست.

اینکه بدونی اختلالات و وسواس های فکریت اسم دارن به طرز عجیبی از هولناک بودنشون کم میکنه. اگه شما هم اختلال شایعی رو میشناسید بیاید بهم بگید.

آرینا نوشته «چیزی تو زندگیت کمه که با همه راه میای؟» ولی من میگم چیزی تو زندگيت کمه که با کسی راه نمياى؟

Loneliness has always been a friend of mine
I'm leaving my life in your hands
People say I'm crazy and that I am blind
@theGabbro

خیلی از غم های ما ناشی از تمایلمون به تنها بودن و تنهایی حل کردنه، اون وقت شما میای میگی اینا واسه جلب توجهه؟

وقتی همه داشتن با برگ های زرد و نارنجی پاییزی عکس میگرفتن من با سروهای همیشه سبز سر به فلک کشیده عکس گرفتم تا به خودم یادآوری کنم که سروی در درون دارم، همیشه سبز که حتی تغییر فصل هم خزونش نمیکنه.

همین که به مرور شبیه تر شم به تصور ذهنیم از خودم یعنی دارم راه رو درست میرم، حتی اگه لاکپشت وار و خسته برم.

وقتی تو نشستی پاتو از بر کنی و دوستت داره میره با"یه شاعر که آرامشش با تو بود نشسته جدایی رو از بر کنه"همخوانی کنه.😑

میگه که پاتو از بر کردن بهتر از جدایی از بر کردنه که.

Looked me in the eyes and said, sometimes you can do everything right and things will still go wrong, the key is to never stop doing right.
#ممبررفته_ازدست

من نميخوام با دنیای پیرامونم و بدی هاش به صلح برسم، من فقط ميخوام به پذیرش خودم برسم، اون موقع دیگه مهم نيست که راه من وسط زباله دونی فضایی ها باشه من ادامه میدم.

مثه پس کوچه های پاییزم

@theGabbro

عاشق نیستم، فقط مغموم عشقم.

از اون شب هایی که دلیلی برای ناراحتی نداری ولی جا به جایی غم های ته نشين شده ات رو حس میکنی...

وقتی وسط عکس های کلاسی که همه زل زدن به دوربین داره تورو نگاه میکنه :/

ببینین کی با این نشسته داره گریه میکنه،

دارم کتاب
The subtle art of not giving a Fu*k
یا همون هنر ظريف رهایی از دغدغه رو میخونم و بعد از تک تک جملات دوست دارم سر تکون بدم و به روش مانیکایی بگم:
I know!

This way

I'm searching for something that I can't reach

@theGabbro

من هیچ نمی‌فهمم دارم چه‌کار می‌کنم. از کارهای بقیه هم سردرنمی‌آورم. انگار همه داریم کارهایی می‌کنیم که کسی به‌مان گفته انجام بدهیم اما مطمئن نیستیم دقیقاً چی شنیده‌ایم و حالا نمی‌دانیم چه کارهایی را چه‌طور باید انجام بدهیم؟! برای همین گیج و ویج یک‌کارهایی می‌کنیم و نمی‌دانیم درست بود یا اشتباه بود، خوشحال باشیم که انجام‌شان داده‌ایم یا ناراحت باشیم؟ اگر هم کاری نکنیم، جوری نگرانیم که انگار باید به همانی که نمی‌دانیم چی به‌مان گفته، جواب پس بدهیم. این هم شد زندگی؟