این‌روزها کمتر می‌نویسم چون کمتر زندگی می‌کنم و بیشتر خیال می‌بافم و وقت می‌گذرانم و کاری نمی‌کنم که به قانون زمین بربخورد.

هروقت سعی کردم مطابق معیارهای یکی دیگه عمل کنم یکی بزنید تو گوشم.

آدم ها همیشه تو غم هاشون تنهان و من همیشه تنهام، اونی که بتونه تشخيص بده کی نمیخوام تنها باشم، آنم آرزوست.

اینکه بدونی اختلالات و وسواس های فکریت اسم دارن به طرز عجیبی از هولناک بودنشون کم میکنه. اگه شما هم اختلال شایعی رو میشناسید بیاید بهم بگید.

آرینا نوشته «چیزی تو زندگیت کمه که با همه راه میای؟» ولی من میگم چیزی تو زندگيت کمه که با کسی راه نمياى؟

Loneliness has always been a friend of mine
I'm leaving my life in your hands
People say I'm crazy and that I am blind
@theGabbro

خیلی از غم های ما ناشی از تمایلمون به تنها بودن و تنهایی حل کردنه، اون وقت شما میای میگی اینا واسه جلب توجهه؟

وقتی همه داشتن با برگ های زرد و نارنجی پاییزی عکس میگرفتن من با سروهای همیشه سبز سر به فلک کشیده عکس گرفتم تا به خودم یادآوری کنم که سروی در درون دارم، همیشه سبز که حتی تغییر فصل هم خزونش نمیکنه.

همین که به مرور شبیه تر شم به تصور ذهنیم از خودم یعنی دارم راه رو درست میرم، حتی اگه لاکپشت وار و خسته برم.

وقتی تو نشستی پاتو از بر کنی و دوستت داره میره با"یه شاعر که آرامشش با تو بود نشسته جدایی رو از بر کنه"همخوانی کنه.😑

میگه که پاتو از بر کردن بهتر از جدایی از بر کردنه که.

Looked me in the eyes and said, sometimes you can do everything right and things will still go wrong, the key is to never stop doing right.
#ممبررفته_ازدست

من نميخوام با دنیای پیرامونم و بدی هاش به صلح برسم، من فقط ميخوام به پذیرش خودم برسم، اون موقع دیگه مهم نيست که راه من وسط زباله دونی فضایی ها باشه من ادامه میدم.

مثه پس کوچه های پاییزم

@theGabbro

عاشق نیستم، فقط مغموم عشقم.

از اون شب هایی که دلیلی برای ناراحتی نداری ولی جا به جایی غم های ته نشين شده ات رو حس میکنی...