Yeah.

فاکینگ لاور نقاشیمو کشیده، انقدر قشنگه که یکساعت بهش خیره شدم ولی نه تنها نمیخوام ازش تشکر کنم بلکه میخوام بهش تذکر بدم. :))

مچ خودمو وسط دنبال امیال پوچ بقیه بودن گرفتم، وگرنه من کی ميتونم تا این حد خواسته های سخیف داشته باشم.

اینکه خیلی ها از من کمتر فکر میکنند در عين اینکه باعث میشه از حماقتشون تو کارها حرصم بگیره، موجبات حسادتم هم برمی انگیزه.

میگه تو این گل نیستی که با یه کم توجهی خزون بشی، تحمل داری. کی گفته تحمل آدم ها از گل ها بیشتره؟!

از اون شب هاست که دست اشتباهاتمو گرفتم نشوندم جلو روم و ازش میخوام درس بم یاد بده.

این‌روزها کمتر می‌نویسم چون کمتر زندگی می‌کنم و بیشتر خیال می‌بافم و وقت می‌گذرانم و کاری نمی‌کنم که به قانون زمین بربخورد.

هروقت سعی کردم مطابق معیارهای یکی دیگه عمل کنم یکی بزنید تو گوشم.

آدم ها همیشه تو غم هاشون تنهان و من همیشه تنهام، اونی که بتونه تشخيص بده کی نمیخوام تنها باشم، آنم آرزوست.

اینکه بدونی اختلالات و وسواس های فکریت اسم دارن به طرز عجیبی از هولناک بودنشون کم میکنه. اگه شما هم اختلال شایعی رو میشناسید بیاید بهم بگید.

آرینا نوشته «چیزی تو زندگیت کمه که با همه راه میای؟» ولی من میگم چیزی تو زندگيت کمه که با کسی راه نمياى؟

Loneliness has always been a friend of mine
I'm leaving my life in your hands
People say I'm crazy and that I am blind
@theGabbro

خیلی از غم های ما ناشی از تمایلمون به تنها بودن و تنهایی حل کردنه، اون وقت شما میای میگی اینا واسه جلب توجهه؟

وقتی همه داشتن با برگ های زرد و نارنجی پاییزی عکس میگرفتن من با سروهای همیشه سبز سر به فلک کشیده عکس گرفتم تا به خودم یادآوری کنم که سروی در درون دارم، همیشه سبز که حتی تغییر فصل هم خزونش نمیکنه.

همین که به مرور شبیه تر شم به تصور ذهنیم از خودم یعنی دارم راه رو درست میرم، حتی اگه لاکپشت وار و خسته برم.

وقتی تو نشستی پاتو از بر کنی و دوستت داره میره با"یه شاعر که آرامشش با تو بود نشسته جدایی رو از بر کنه"همخوانی کنه.😑