کسی که امید نداره اشتیاق و تمایل هم نداره، آرزو و چشمداشتی هم نداره، این محشر نیست؟! نه نيست.

مجبور نیستم جوری رفتار کنم که کسی خوشش بیاد، منم از خیلی چیزها خوشم نمیاد.

پوچی غم نیست،
امید واهی داشتن غمه.

نمیفهمیم؟!
خب به درک!

وقتی آتیش خشمم گریبان تنها بازمانده هامم گرفت،اولش غمگین شدم، ولی بعدش خشمگین تر شدم، آخه من همینم، این که نشد جواب؟ من دلیلی برای تغییر ندارم، من لازم دارم خشمگین بمونم تا باور نکنم خوبی رو، تا دل نبندم، تا توقع نداشته باشم، چرا؟ چون این فاکینگ زندگیه، روی خوش نداره، همش توهمه.

زندگي در ذهن، همین که بزنی همه رو تو ذهنت بکشی فقط!

حسم مثل بی حسی بعد از مدت ها تو سرما موندنه، چیزی رو حس نميكنم. آره، این کاریه که خشم مزمن باهات میکنه. از چی و کی خشمگینم؟ همه چیز و همه کس، حتی شما دوست عزیز.

من میخوام حتی اگه پایین میرم هم به دست خودم باشه، میفهمی؟! خودم.

«نه برای فهمیده شدن که برای فهمیدن مینویسیم.»

هرچی گفتگوهای درونیم بیشتر میشه، پرش‌های ذهنیم از وقایع اطرافم به خاطرات گذشته هم بیشتر میشه. انگار که ذهنم بخواد از عین، فرار کنه و دنبال بهانه‌ای باشه که برگرده به ذهن.

تو نازکی، طاقت کلمات بسیار ما نداری. تو می رنجی، ضعیف می شوی. مرا اگر هزار برنجانند هیچ جز قوی تر نشوم و جز عظیم تر نشوم. من در دوزخ رَوَم، و در بهشت روم، و در بازار... و تو نازکی... نتوانی رفتن.


+مقالات شمس تبریزی

#شمس
#ناخوانده
#bookquotes

من نمیخوام نازک و ضعيف باشم، نميخوام برنجم...

مرا اگر هزار برنجانند، هیچ جز قوی تر نشوم.

Fake it till I make it.

[نفوذ ناپذیری به غم و شادی]

کودکِ زخم خورده‌ی درون. جان بردشاور، مجری سمینارهای معروف «بازگشت به خانه» ادعا می‌کند که همه‌ی ما کودکی زخم خورده در درون خود داریم.

پدر و مادر ما انسان‌های بی‌نقصی در تربیت ما نبوده‌اند، و احتمال زیادی دارد که هر کدام از ما به نحوی زخمی در دل خود از دوران کودکی داشته باشیم، و تا زمانی‌که آن‌ها را درمان نکنیم، اجازه‌ی زندگی سعادتمند را از ما می‌گیرند.

از جمله نشانه‌هایی که می‌تواند زیر سر کودک درون باشد می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

- عدم پذیرفتن خودمان به صورتی که هستیم (تکرار اینکه من در اعماق وجودم مشکل دارم)
- احساس شرم از نشان دادن احساسات
- ترس از انجام کارهای تازه
- تلاش برای راضی نگه داشتن همه
- لجبازی و یاغی‌گری، حتی با خود
- انبار کردن چیزها و ترس از رها کردن
- ناتوانی در دفاع از خود
- احساس کمبود و پست بودن به خاطر جنسیت
- انتقاد دائمی از خود
- کمال‌گرایی
- ناتوانی در شروع یا تمام کردن کاری
- بی‌اعتمادی به همه
- احساس مسئولیت در قبال بقیه و نادیده گرفتن خود
- ناتوانی در پذیرش اشتباهات و کمبودها
- ترس از ترک شدن و چسبیدن به رابطه‌ها
- اعتیاد به مواد، سکس، پورن یا هر چیزی
- گریز از اختلاف و ناسازگاری به هر قیمتی
- ناتوانی در «نه» گفتن
- دوری از مردم به خاطر ترس از آن‌ها
- شرم از وضعیت جسمی

من خودم، با سمینارهای جان بردشاو در حال چنگ زدن به لایه‌ی بیرونی کودک درون هستم. به شما هم توصیه می‌کنم اگر نشانه‌هایی از کودک زخم خورده‌ی درون دارید، حتما به یک متخصص مراجعه کنید.

سعی می‌کنم به زودی نوشته‌ای در خصوص نقطه‌نظرات بردشاو و چگونگی التیام بخشیدن به این زخم‌ها را منتشر کنم تا حداقل مسیر برای من و شمایی که کودکی زخم خورده در دل خود داریم روشن‌تر شود.

من تمام نشانه هارو دارم. :))

Lately, my sadness happens from nothing. It comes from nowhere. It feels like having a blackhole inside you, like there's this void in the centre of your chest that denies some of the air you inhale; and the more you try to keep that air, the more you loose.

من نوتیفیکیشن هامو خیلی وقت پیش غیرفعال کردم و الان تازه پيامی رو دیدم که یک ماه پیش فرستاده بود و قلبم رو به درد آورد، نوشته بود : ما هروقت همه چی تموم میشه با یه "ضربان قلب دردناک" اینجا پیام میدیم.
تجربه ی این ضربان قلب دردناک دوطرفه بوده لااقل.

"پهلوان پشه" عنوان از این جذاب تر؟!