امروز ظهر تو ایستگاه اتوبوس نشسته بودم و حس کردم پیر شدم، چون کلی پسر دختر دبیرستانی اونجا بودن و فهمیدم کسی که چهارشنبه ها صبح مدرسه نمیره ینی دیگه بزرگ شده. :))

Tu es ma petite paix, dans une grande gurre.

شما یک آرامش کوچک هستید، در یک جنگ بزرگ.
#ناشناس_جان

پس اینم بگم که من خیلی دوست دارم. :')

دکتر 80 ساله ای که برگرده بهت بگه خوشگلتر شدیا (نسبت به عکس دفترچه ام) رو باید گرفت ماچ کرد.🤗

بارها گفتم، بازم می‌گم بودنت، جای نبودنت و پر نمیکنه

«بگذار کمی
جاده‌های پوشیده از درخت را رویا کنم
و دشت‌های پهناور را
سوار بر اسب وحشی‌ام.»

همیشه دلم میخواست باهات حرف بزنم، همیشه فکر میکردم ساعت ها میتونم برات حرف بزنم، اما الان که هستی و میگی حرف بزنم، سکوت مطلق شدم. همه ی حرفام ته کشیده. چی میخواستم بهت بگم؟ چی باید بهت میگفتم؟

[آمدم تا صاف گردم از غبار هر چه رفت]

زدن ناگفته ها دردی دوا نمیکنه دلبرکان غمیگن من، گفتم و شنید ولی از گفتن من چه حاصل که دل او پی یار دگر بود، شایدم یاران دگر، همش با خودم میگم حالا که گفتی بهتری؟ جواب میاد که چرا با من نبودش هیچ میلی. اسیر شدیم به خدا.

چی بیشتر از دوست نداشته شدن، حس ناکافی بودن به آدم میده.

چرا دوسم نداری؟ 🙁

چقدر مستاصل شدم و میدونم ساید افکت حرف زدن با یار رفته از دسته، چی بگم جز اینکه، خودم کردم که لعنت بر خودم باد. ولی (همیشه یه ولی وجود داره) اون عاشقم کرد من فقط بلد نبودم رها کردن رو.

از هر طرف اميدوار کننده ای که به قضيه نگاه کنیم، داریم خودمون رو گول میزنیم بس که ناچاریم و بی چاره.

هیچ‌کس نمی‌تواند قضاوت کند. هر کسی وسعت رنج خود را می‌شناسد؛ و میزان فقدان معنای زندگی‌اش را.
-پائولو کوئلیو

آهنگ
Everybody hurts
رو پلی کردم، ماسالا درست کردم و بساط درس پهن کردم بلکه کمی رنگ تسکین بگیرم.

[ مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست...]
#ممبررفته_ازدست

یاد گرفتم نمیشه از مشکلات زندگی فرار کنی چون هرچقدرم سربلند شی به چشم سرنوشت یه برده ای!

من این کمد لباس و این سگ رو میخوام.

آقای پل دولان یه تعبیری از خوشبختی داره که می‌گه خوشبختی یعنی رسیدن به توازنی از لذت و معنا. در توضیح‌‌ش هم می‌گه به عنوان مثال شکلات، یوتیوب و رابطه‌ی جنسی ( لذت‌گرایی ) تا یک حدی از مصرف به ما احساس خوشبختی می‌دن. همون‌طور که کمک کردن به یک پیرزن برای رد شدن از خیابون، ساختن یک بیمارستان تو آفریقا و نجات دادن دنیا ( معناگرایی ) هم تا یک حدی‌ش مارو راضی نگه می‌داره. دست‌یابی به این‌که لحظه‌های زندگی من از چه مقدار لذت و چه مقدار معنا باید تشکیل شده باشن، اصل زندگیه.

دوست دارم یه سری پيشنهاد موثر به بعضي ها بدم ولی بعد یادم میفته که
They don't care about me why should I care
و به من چه ای میگم و رد میشم.