برای امشب هیچ آهنگى خوب نیست، نیاز دارم گوش هام از سکوت کرکننده ای پر بشه.

که ما حالمون بده
حالمون بده
حالمون بده

احتمالا فکر کنی من چقدر ثبات ندارم ولی واقعا نمیدونم چیکار کنم و تو هم میدونی که نمیدونم باید چیکار کنم ولی در آخر همه ی اینا میدونم که نميتونم باهات باشم یا همچین چیزی. لااقل الان.

من روحِ سرکشِ درختانِ نارونم...
#ممبررفته_ازدست

دانشجوی پزشکی که باشی باید در جواب اینترن آینده ات به جای فحش گل بفرستی، خلاصه که زندگی سخته.

وقتی اینو میخونم دلم میخواد یکی بیاد اینو بهم بگه ها، ولی به محض واقعی شدنش نمیخوام.

میگم سواستفاده از موقعیت؟
میگه بله اینجا ایران هس. :/

دلم گل نرگس میخواد. همین.

قهوه که میخورم توقع دارم ردش توی چشمام رو بقیه هم ببینن، خودم که حس میکنم بعدش حتی چشمام هم قهوه ای ترن.

[تیز می روی جانا ترسمت فرومانی]

صبح به محض اینکه چشمهام رو باز کردم، به حالت فرود آمدنی، این فکر بر مغزم فرود اومد که «بهتره حرف زدن در موردش رو متوقف کنی».

حمايت کردن از هرچیزی دیگه ای جذاب تره.

یه روزی در مورد منشا اعتماد به نفس تحقیقات میدانی انجام میدم.

حسم به احساسم به تو همش ترسه.

کسی میتونه متقاعدم کنه که سیگار چیز بدی نيست؟! یا فایده اش بیشتر از ضررشه؟

بیاید تصور کنیم یه بی حسی سراسري تزریق کردیم، چیزی رو حس نمیکنیم، بیاید باور کنیم فقط عروسک های این خیمه شب بازی هستیم.

راستش اومدم بنویسم تولدت مبارک دیدم کمه! گفتم بیام هیچی نگم چون گفتی حس خاصی به تولدت نداری دیدم خب من که دارم! ساعت دوازده نگم که نگی چقدر هول بود! دیرتر نگم که فکر کنی یادم نبود هرچند انقدر هستن که من توش گم باشم و انقدر اهميت دارن که نخوای فکر کنی یا حتی این متن رو تا آخرش بخونی! بعدش گفتم برات هرچی که دوس داشتم این مدت بگم رو بنویسم پشت بندش که روم نشد! دیدم که خیلی سخته برای تو نوشتن و هیچی حق مطلب رو ادا نمیکنه و منم فکر میکنم تولدت مبارک تعارفه! پس مرسی که هستی. حتی اگه واسه ما نیستی. :)

این متن تلفیقی از تبریک هایی که خوندم و ذهنیتم نسبت به تو هست، اینجا فرستادم چون مطمئن نیستم واسه خودت بفرستمش.