ویولنم رو جاگذاشتم و غم رفتنم رو تکمیل کرد.

نفس کشیدن سخته...

-با ما به از این باش که با خلق جهانی...
-متمایز از خلق جهان باش تا باهات به از این باشم.

من حکومت خودمختارم.

گوشیم هم حکومت خودمختار شده و هروقت دلش بخواد خودشو خاموش میکنه، بگذریم که به این ویژگیش حسودیم میشه، با غم انگیز ترین حالت گوشیم چه کنم. :((

اگه تو گروه های رسمی پیام دو کلمه ایت رو به صورت طومار ننويسي امتیاز اون مرحله رو از دست دادی؟!

«اتفاقات بد خودشون اتفاق می افتن،
اما هیچ اتفاق خوبی انقدر باشعور نیست که خودش بیفته.»

[رنج ما را که توان برد به یک گوشه ی چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی]

فقط وقتی کاری داری پیدات میشه، دوست داشتنمم باعث نمیشه دلم بخواد واست انجامش بدم، ببخشيد. :)

دوست داشتنی که باعث میشه دلم بخواد احمق باشم و بیخیال منفعت طلبیت بشم، دوست داشتن نیست حماقته، خریته.

ولی به کی بگم که دلم برای سیگنال های از سمت تو تنگ شده بود، دلم برای پيام دادنت تنگ شده بود...

چقدر که دلم ميخواست ادامه ی سلامت، از من گفتن باشه.

چقدر دل خوش شدم به سلامی.

ازم کاری رو میخوای که باعث میشه کمتر ببینمت، که باعث میشه محو شی از جلوی چشمام و همین نگاه های دل خوش کن رو هم ديگه نداشته باشیم، از طرفی دلم نمیاد وقتی از بین این همه آدم از من خواستی برات انجام ندم، من چیکار کنم که بعدش پشیمون نشم...

My heart weights minimum a tone
An army's feet pounding on my head

«اگه دوسم داشتی.»

چیزی واست اهمیت نداره، کسی برات مهم نیست، همین باعث میشه نقطه ضعف نداشته باشی، چقدر دلم ميخواست که منم مثل تو بودم.

یه چیزی که هست اینه که من وارد رابطه نمیشم وقتی هنوز با خودم درگیرم.
ینی الان حس میکنم سالم نیستم که بخوام وارد رابطه بشم.
میدونین؟ اون ثبات روحیه و خوشحالی‌ای که باید داشته باشمو ندارم و نمیتونم دست یکی دیگه رو بگیرم وارد این جریانش کنم ک نمیدونم اصلا چقد قراره طول بکشه.
چه بسا واقعاً دلم بخواد الان با طرف باشم.
U know?

هر روز حرف هایی هست که لبریزم ازشون ولی نمیزنم، بلد نیستم بنویسم، فایده ای نمیبینم تو نوشتن و خیلی خسته م برای نوشتن.