ازم پرسید کلاس چندمی؟ :))
روم نشد بگم ترم پنج دانشگاهم.
گفتم چندم بهم میخوره؟
گفت یازدهم اینا. :))

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم 💙

مامان هميشه عکس های لبخند دار منو دوست داره ولی خودم جدی ترین و غمگین ترین عکس هام رو دوست دارم چون بیشتر منه.

کم حرفیم ناشی از اینه که هیچ چیزی معنی نداره واسم، راجب چیزی فکر نمیکنم، لحظه هارو رد میکنم فقط، قدم میزنم که رفته باشم، نفس میکشم که زنده باشم، خلاصه هستم که بوده باشم.

آخر این دوره از زندگیم ممکنه به خودم بیام و بگم چرا اینکارارو کردم و جوابش این باشه که چون فکر نمیکردی. ولی راضيم از خودم آخه میدونی بدون فکر کردن آسوده ترم.

خوب یا بد مگه فرق داره حاجی؟!

ویولنم رو جاگذاشتم و غم رفتنم رو تکمیل کرد.

نفس کشیدن سخته...

-با ما به از این باش که با خلق جهانی...
-متمایز از خلق جهان باش تا باهات به از این باشم.

من حکومت خودمختارم.

گوشیم هم حکومت خودمختار شده و هروقت دلش بخواد خودشو خاموش میکنه، بگذریم که به این ویژگیش حسودیم میشه، با غم انگیز ترین حالت گوشیم چه کنم. :((

اگه تو گروه های رسمی پیام دو کلمه ایت رو به صورت طومار ننويسي امتیاز اون مرحله رو از دست دادی؟!

«اتفاقات بد خودشون اتفاق می افتن،
اما هیچ اتفاق خوبی انقدر باشعور نیست که خودش بیفته.»

[رنج ما را که توان برد به یک گوشه ی چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی]

فقط وقتی کاری داری پیدات میشه، دوست داشتنمم باعث نمیشه دلم بخواد واست انجامش بدم، ببخشيد. :)

دوست داشتنی که باعث میشه دلم بخواد احمق باشم و بیخیال منفعت طلبیت بشم، دوست داشتن نیست حماقته، خریته.

ولی به کی بگم که دلم برای سیگنال های از سمت تو تنگ شده بود، دلم برای پيام دادنت تنگ شده بود...