اون مکثی هست که بعد از سیلی خوردن میکنی تا بفهمی چی شد، تو همون لحظه ام.

+ Do you know where you are?
- I'm in a dream.
#WestWorld

+ Tell us what you think of your world?
- some people choose to see the ugliness in this world.
I choose to see the beauty.
#WestWorld

[خشم آیدم که چشم به اغیار می‌کنی]

به تمام تصمیم هام شک کردم، زجرآوره ببینی چیزهایی که واست ارزش بودن، اشتباه محض هستن، نمیدونم دیگه چی درسته چی غلط. نمیخوام من باشم.

مثلا بیام تصمیم های اشتباه بگیرم، بگم ببین میدونم نبایدا ولی دقیقا واسه همین میخوام انجامش بدم.

یه غمی از جنس تردید، از جنس شکست، از جنس خسته شدن، از جنس از دست دادن، از جنس نشدن...

من.

چیزی از رهایی پیداست...

منتظر اتفاقی که قرار نیست بیفته نشستم.

[ز حد میبرد شيوه ی بی وفایی]

Exactly me.

مامانم شیوه های بامزه ای واسه گول زدن من داره، داره واسم شال گردن میبافه بعد یهو میگه بیا بهت بافتن یاد بدم واسش شال گردن بباف بهش کادو بده! میگم به کی؟!! میگه همون پسره که این همه نقاشیتو کشیده! اصلنم که معلوم نيست میخواد خودم شال هامو ببافم و اصن دفعه آخری نذاشت نقاشیی که ازم کشیده بود رو قبول کنم. :)

یه مدت طولانی از نداشتنت ناراحت بودم، الان از اینکه دوست داشتم ناراحتم، رسالت ما این است که ناراحت باشیم گویا.

گذاشتم بری، با خودم به نتایج منطقی رسیدم، ولی اصلا آروم نیستم. باید آروم میشدم قاعدتا!

دور دور با لباس های تو خونه که فقط یه هودی روش پوشیدی، از حال خوب کن های ساده است ازش غافل نشید. :-"

از فکر کردن به دلایل کارهات میرسم به انجام کارهای اشتباه.

عامدانه اشتباه میکنم تا فراموش نکنم که آدم ها اشتباه میکنن.

منطقم داره بیشتر شبیه توجیه میشه تا منطق.

آدم های دیگه ای هم میتونن باعث لبخندم بشن ولی من ميخواستم تو باشی فقط. میفهمی؟