میدونی حساس نبودن واسه من معادل من نبودن میمونه، مطمئن نیستم ترک تو آسون تر از ترک خودم باشه.

نوشته پیامم رو با آروم ترین لحن ممکن بخون انگار بدون تپش قلب نوشته شده.

ببخشید بلد نیستم.

انگار بهت بگن فکر کن دارم به سمتت گُل پرتاب میکنم نه تیر.

Let's get out of this town

Nothing ever changes here, I know
Another day, another year,same old
I don't wanna live my life in circles
I just wanna find an empty road
Let's get away from here, let's go

میتونم بگم خسته ام از من بودن و کارهایی بکنم که معمولا نمیکنم؟ نه چون ذهنم ارور میده. :)

تلخ شدم، عصبی شدم، بی رحم شدم، دلزده شدم، همه ی اینا شدم ولی نه کامل و مشکل دقیقا همینجاست.

یه کارهایی رو میگم میتونم انجام بدم که وقتی زمانش میرسه پیش خودم میگم لعنتی چطور فکر کردی میتونی؟!

دلبرکان غمگینم،
وی از ساعت ۴ دیشب تا ظهر امروز تکی کاردیا داشت و توصیه اکید میکرد که اوردوز قهوه نکنید.

اون مکثی هست که بعد از سیلی خوردن میکنی تا بفهمی چی شد، تو همون لحظه ام.

+ Do you know where you are?
- I'm in a dream.
#WestWorld

+ Tell us what you think of your world?
- some people choose to see the ugliness in this world.
I choose to see the beauty.
#WestWorld

[خشم آیدم که چشم به اغیار می‌کنی]

به تمام تصمیم هام شک کردم، زجرآوره ببینی چیزهایی که واست ارزش بودن، اشتباه محض هستن، نمیدونم دیگه چی درسته چی غلط. نمیخوام من باشم.

مثلا بیام تصمیم های اشتباه بگیرم، بگم ببین میدونم نبایدا ولی دقیقا واسه همین میخوام انجامش بدم.

یه غمی از جنس تردید، از جنس شکست، از جنس خسته شدن، از جنس از دست دادن، از جنس نشدن...

من.

چیزی از رهایی پیداست...

منتظر اتفاقی که قرار نیست بیفته نشستم.

[ز حد میبرد شيوه ی بی وفایی]