میخوام از یادم بره ولی میاد بیشتر یادم

[مرا گفتی که ما را یار غاری
چنین تنها مرا در غار مگذار]

خراب کردن آسونه. فرار کردن. معذرت خواستن که نه تنها آسونه، خیلی هم شیکه. ایستادن، هیچ‌کاری نکردن. حرف نزدن، تصمیم نگرفتن. آسونه. خیلی آسونه. ما داریم جون می‌کنیم عوضی! داریم جون می‌کنیم. بیچاره شدیم تا یه‌کاری بکنیم. پیر شدیم الاغ. بعد فکر می‌کنی خیلی باحالی که می‌رینی تو همه‌چی و می‌گی ببخشید؟ چون چشمای قشنگی داری فکر کردی حق هم داری؟ داشتی البته‌ها. داشتی. دیگه نداری! به خراب کردن و جفتک انداختن و بعدش با چشمای درشت، معذرت خواستنه که خر از همه جلوتره!
برای من دیگه مهم نیست. برای تو که از اول‌اش هم مهم نبود. یا شاید هم برعکس. ولی کی دیگه اهمیت می‌ده! ببین! ریدی!
بدتر از همه همینه! که از چشم کسی بیفتی!
افتادی!

You induce the strongest feeling one can imagine.🙁🔫

چندبار باید بگم، وقتی میرید حق ندارید برگردید، وقتی میرید جايی برای برگشت نیست، چون ما تو خرابه ها نمیشینیم منتظر شما، ما هم میریم. البته ممکنه من انقدر احمق باشم که به امید ساختن تنهايي خرابه ها اونجا نشسته باشم.

U know, that day I could say "Be my peace, I've got enough pain" but now you are my pain.

-توی برزخ احساسی به سر میبرم-

[ملامت گو چه دریابد میان عاشق و معشوق]

When you said your last goodbye
I died a little bit inside
I lay in tears in bed all night

رفتم تو چتی که ماه هاست خاک میخوره نوشتم «دلم خواست اینجا تایپ کنم :) » نفرستادمش ولی هی میرم بهش سر میزنم تا آخرش یه بار اشتباهی بفرستمش و جیغم بره هوا .

حال من با خواب خوب میشه ولی خواب هم مال از ما بهترونه.

[ من خمش کردم به ظاهر لیک دانی کز درون
گفت خون آلود دارم در دل خون خوار خود ]

خواب های مارو تصاحب نکنید، باتشکر.

Dear me,
Don't forget to play.

خیام ترجمان شکنجه‌های روحی شده: فریادهای او انعکاس دردها، اضطراب‌ها، ترس‌ها، امیدها و یأس‌های میلیون‌ها نسل بشر است که پی‌درپی فکر آن‌ها را عذاب داده‌است. 

[ترانه های خيام]

ترانه‌های خیام آیینه‌ای است که هر کس ولو بی‌قید و لاابالی هم باشد یک تکه از افکار، یک قسمت از یأس‌های خود را در آن می‌بیند و تکان می‌خورد. 

[ترانه های خیام]

[حالی خوش باش زان که مقصود این است]

خیام در همان حال که دعوت به خوشی و شادی می‌نماید لفظ خوشی در گلو گیر می‌کند.

[ترانه های خیام]

این هفته اتاق خالیه و من میخوام مثل کبک سرمو بکنم زیر برف یا شاید فرار کنم، میخوام یک لحظه هم نمونم دانشگاه، کلاس که تموم میشه مثل میگ میگ خوابگاه باشم، اینجوری مجبور نمیشم کسی رو ببینم، مجبور نمیشم با کسی معاشرت کنم، مجبور نمیشم به فکر آدم ها فکر کنم، میتونم ساعت های بیشتری نفس بکشم.