یک بلیط یک طرفه، بی بازگشت، به مقصد جهانی موازی که " ای کاش" های آدمی واقعیتی بی نقص بشوند.

کرگدن گفت: عاشق یعنی چه؟
دم جنبانک گفت: یعنی کسی که قلبش از چشمانش میچکد.

[شل سیلور استاین]

"نه به وصل می‌رسانی نه به قتل می‌رهانی"

از وقتی قدم تو کوچمون گذاشتی، هربار توی کوچه راه میرم کوچه رو بو میکنم و گاهی بوی تورو حس میکنم هرچند میدونم نیستی.

بهش میگم چوبکاری نفرمایید.
میگه شما رنگ و لعاب و انگیختارهای تراشکاری رو چوب مایین. :/

درگیر این موضوعم که زندگی کردن شجاعت میخواد یا زندگي نکردن، خودکشی خودش شجاعت ميخواد، تموم کردن دنیایی که از بعدش خبر نداری و از طرفی زندگی کردن هم شجاعت میخواد حتما شنيديد که میگن ترسوها خودکشی میکنن. :))

هاروکی موراکامی توی کتاب هاش، برای اولین بار حسادت کردن آدم ها رو به تصوير میکشه و برام جالبه بدونم اولين باری که خودم حسادت رو تجربه کردم کی بوده. شما میدونید اولين باری که خواستید جای کس دیگری باشید کی بوده؟

#صدروزباهم روز نهم

"حتی معمولی ترین اتفاقات هم آنطور که ما فکر میکنیم معمولی نیستند."

"خانه را به اندازه فضاي کهکشان خالی حس کردم."

I'm lost in you
I'm lost and I can't get away from you

"هیچ جوابی آنقدر صحيح نيست که شایسته تعظیم باشد...پاسخ فقط بخشی از راه است که پشت سر گذاشته شده، این سوال است که همیشه به پیش رو اشاره دارد."

ولی واقعیتارو باید پذیرفت. من تو این دنیا تنهام. تنهای تنهای تنها. میتونستم نباشم. انتخاب خودم نبوده ولی یه مقداریش کانسکوئنس کارام بوده و یه مقداریش خارج از کنترلم. و بلخره باید مواجه بشم باهاش. احتمالا هرچی زودتر روبه‌رو شم باهاش، کمتر آسیب میبینم و زودتر ریکاور. نه؟

پر از حرفم ولی سکوتم قشنگ تره.

نمیدونم هدف اصلیم از ساختن این کانال چی بود ولی میدونم اگه نبود زمان خيلي سخت تر به من میگذشت، میدونم که اعتماد به نفس و آرامش زیادی واسم به ارمغان آورده، تجربه حس شنیده شدن. با وجود همه ی اینا من آدم هایی داشتم که وجودشون تو کانال واسم دلگرمی بود، متاسفانه منم آدمم و آدمیزاد به نقطه های اتکا زنده است و حالا که اکثرشون رو از دست دادم، حالا که انگیزه ای برای ادامه ندارم و با حس ناکافی بودن احاطه شدم، شاید وقتش باشه برگردم به غارتنهایی خودم. این که من چه احساسی دارم، چه کارهایی انجام میدم، چه شعر و کتابی دوست دارم... کلا دنیای من دليلي برای شنیده شدن نداره و شاید بهتره از کانال نویسی دست بکشم.

تظاهر میکنم شادم، ببینن مردم و انگ افسردگی و شکست خوردگي ازم پاک بشه، بعد برمیگردم پیش خودم گریه هامو تنهایی می کنم، چرا؟ کس از سوخته خرمن نپرسه و این حرفا، انقدر دلیل هست که خودش به اندازه لغت نامه دهخدا کتاب میشه، نمیدونی که.

من از اون آدم هام که بلد نیستم بنویسم ولی اگه ننویسم خفه میشم از بغض.

من از اون آدم هام که کسی دل تنگش نمیشه ولی دلتنگ یه عالمه.

من از اون آدم هام که انقدر با غم هاش آشناس که میدونه فقط باید به قدر اشکی صبر کنه و بعد با یه نفس عمیق برگرده به زندگی.

حالم خوب نیست و هیچ وقت هم خوب نمیشه ،نهایت تلاشم هم کافی نیست ،یه وقت هایی هیچی کافی نیست.