وقت‌هایی که زیادی در مورد زندگیم و مشکلاتم با ادم‌ها حرف می‌زنم و کمک می‌خوام، از یه جایی به بعد نمی‌دونم چرا حس بدی می‌گیرم. انگار از overshare کردن بیزارم.

خودتو گول نزن، اونا می‌دونستن اون حرفا و کارا ناراحتت میکنه اما به روی خودشونم نیاوردن، نذار بیشتر از این زخمی بشی.

یه وقتایی باید با یه "باشه" بحثو تموم کنید و از آرامش روانتون لذت ببرید.

قبلا که گول آدمارو میخوردم خیلی بیشتر خوش می‌گذشت الان انگار همه چیز اسپویل شده.

دخلم به سمت صفر میل می‌کنه و خرجم به سمت بی‌نهایت.

ترجیح می‌دهم بر مرگ باشم تا دوباره بر خط.

من دیگه کاملا رها کردم. دارم راجع به زندگی بعدیم خیال پردازی می‌کنم.

عقلمو دادم رفت با پولش بخرم واست قبر.

چقدر که، دارد خوش نمی‌گذرد.

والا من که از دستت راحت شدم، بیچاره تو که مجبوری تا اخر عمر خودتو تحمل کنی.

از آدمایی که کونشون تو زندگی پاره نشده خوشم نمیاد.

کاش دلار بودم. پرواز می‌کردم، بالا و بالاتر می‌رفتم.

پرنسس خدا؟ تو نهایت کیر خدا باشی.

می‌خوام از این به بعد بگم عاشق زندگی‌ام چون هرکی این رویکردو داشته زود مرده.

فرقی نمیکنه دانش آموزی، سربازی، زنی، مردی، اینجا ایرانه بلاخره یه راهی واسه کشتنت پیدا می‌کنن اینا.

امیدوارم چیزهای قشنگ برات اتفاق بیفته و وقتی هم که افتاد، امیدوارم بدونی لیاقت تک تکشونو داری.

@GaArea ” گا

«صبح بخیر» صبحی که تو ایران بیدار می‌شی کجاش بخیره؟

خیلی عصبی می‌شم می‌بینم یکی تو این شرایط گوه ادم‌های گوه رو هم تحمل می‌کنه.