‏ما خیلی هدر رفتیم.

کمترین کمکی که تو این اوضاع به عنوان هم‌وطن از دستمون بر میاد، کیر نزدن به اعصاب همدیگه‌ست.

me:

سری بعدی که خواستی ازش دفاع کنی با خودت مکث کن بگو اونم همینه ایا؟

‏وضعیت یه جوریه انگار هی پنبه الکلی میمالن رو کونمون ولی آمپول نمیزنن.

تمام روح و روانم پیر و خسته شده.

‏تو ایران حتی تبریک تولدهامون‌ هم نفرینه. ایشالله خودت ۱۲۰ ساله بشی بی‌شرف.

تو دایره ارتباطیم فقط من موندم و دایره.

اینترنت از یه ور گرون میشه از یه ور ضعیف.

‏جمله «دور بعدی مذاکره» رو که می‌شنوم دلم می‌خواد چاقو فرو کنم تو مغزم.

‏در جهان موازی الان با کفش عیدهامون توی خونه راه می‌رفتیم.

باید به همون وضعیت از شنبه شروع می‌کنم قانع می‌شدم. الان داستان اینه خب از وقتی تکلیف ایران مشخص بشه شروع می‌کنم.

بنده هر وقت : من به شما هشدار می دهم اگر امروز آزادی خود را آسان از دست بدهید باز پس گرفتن آن بسیار دشوار خواهد بود، مبادا آینده خودتان را به دست کسانی بسپارید که جز تاریکی چیزی نمی‌بینند...

به هر کسی که نفس نمی‌کشه حسودیم می‌شه.

با شناختن شروع نشه، با شناختن تموم می‌شه.

من دوباره امیدوار شدم کسکشا کونتون پاره‌ست.

حالا انقدر امروز فردا ميكنن ميشه چهارشنبه سوري
ما نميدونيم بمبه ، ترقس.

‏ناوگاناتم بردار ببر تو دریای یکی دیگه پارک کن کصکش کله زرد احمق املاکی.

هر گاو و گوسفند و انواع نژاد میمونی وایرال می‌شه بجز ایران.

‏یادمه وقتی اتک آن تایتان رو میدیدم، هرموقع که میخواستن دست از تلاش برندارن و نا امید نشن
میگفتن: اگه الان کاری نکنیم و نا امید بشیم، همه افرادی که مردن مرگشون بی نتیجه میشه.