عزیزم، اتفاقاً بزرگ ‌میشی اصلا یادت نمیره، بزرگ‌ میشی می‌بینی تروما شده، قایمش‌ می‌کنی زیر ‌فرش.

امسال سال ما نبود، ۲۰۲۷ جدی می‌ترکونیم.

روزی که کرم ها شروع کنن به خوردن قلبم، طعم و مزه تورو میچشن.

میگم یه وقت فکر نکنی به خاطر رفتن تو ناراحتم. من فقط به خاطر نرفتن اینا ناراحتم.

خیلی حرفه اینترنتی که عملاً وجود نداره رو گرون کنی.

هی میگید امشب نخوابید و فلان. نخوابیم چیکار کنیم؟ جا خالی بدیم؟
هرچی بشه میشه دیگه.

‏ما خیلی هدر رفتیم.

کمترین کمکی که تو این اوضاع به عنوان هم‌وطن از دستمون بر میاد، کیر نزدن به اعصاب همدیگه‌ست.

me:

سری بعدی که خواستی ازش دفاع کنی با خودت مکث کن بگو اونم همینه ایا؟

‏وضعیت یه جوریه انگار هی پنبه الکلی میمالن رو کونمون ولی آمپول نمیزنن.

تمام روح و روانم پیر و خسته شده.

‏تو ایران حتی تبریک تولدهامون‌ هم نفرینه. ایشالله خودت ۱۲۰ ساله بشی بی‌شرف.

تو دایره ارتباطیم فقط من موندم و دایره.

اینترنت از یه ور گرون میشه از یه ور ضعیف.

‏جمله «دور بعدی مذاکره» رو که می‌شنوم دلم می‌خواد چاقو فرو کنم تو مغزم.

‏در جهان موازی الان با کفش عیدهامون توی خونه راه می‌رفتیم.

باید به همون وضعیت از شنبه شروع می‌کنم قانع می‌شدم. الان داستان اینه خب از وقتی تکلیف ایران مشخص بشه شروع می‌کنم.

بنده هر وقت : من به شما هشدار می دهم اگر امروز آزادی خود را آسان از دست بدهید باز پس گرفتن آن بسیار دشوار خواهد بود، مبادا آینده خودتان را به دست کسانی بسپارید که جز تاریکی چیزی نمی‌بینند...

به هر کسی که نفس نمی‌کشه حسودیم می‌شه.