I don’t know how many “امشب دیگه می‌زنن” I got left in me.

توی کشوری داریم زندگی می‌کنیم که بقیه دارن به شهروندانشون هشدار میدن که خواهش می‌کنیم همین الان اونجارو ترک کنید.

‏همه دارن به هم حمله می‌کنن جز آمریکا به ایران.

احساس می‌کنم غم زیاد منتهی میشه به خستگی، مثلاً من الان نه ناراحتم نه افسردم فقط خسته‌ام از همه چی.

‏من خیلی وقته maybe another life پذیرفتم.

حالا پنجره رو هم چسب زدم. با خودم چیکار کنم که خیلی وقته شکستم؟

‏نظر هیچ کس محترم نیست. چیزی که محترم است، آزادی نظر دادن است.

متاسفم که مجبوریم همچین چیزایی رو تجربه کنیم.

تماشای تام و جری اقدام علیه امنیت ملیه.

اتاقم بهم ریختست؟ مغزمو ندیدی مامان.

چند سال بعد، من و اون پسره که از فروپاشی روانی نجاتم میده:

شما فکر می‌کنید ما فراموش کردیم ولی ما هیچ‌چیز رو فراموش نکردیم.

عزیزم، اتفاقاً بزرگ ‌میشی اصلا یادت نمیره، بزرگ‌ میشی می‌بینی تروما شده، قایمش‌ می‌کنی زیر ‌فرش.

امسال سال ما نبود، ۲۰۲۷ جدی می‌ترکونیم.

روزی که کرم ها شروع کنن به خوردن قلبم، طعم و مزه تورو میچشن.

میگم یه وقت فکر نکنی به خاطر رفتن تو ناراحتم. من فقط به خاطر نرفتن اینا ناراحتم.

خیلی حرفه اینترنتی که عملاً وجود نداره رو گرون کنی.

هی میگید امشب نخوابید و فلان. نخوابیم چیکار کنیم؟ جا خالی بدیم؟
هرچی بشه میشه دیگه.

‏ما خیلی هدر رفتیم.