هر روزی که تعلل کنی، یه ناوگان کیر نثار مرده و زنده‌ت می‌کنیم آقای ترامپ. حالا خود دانی.

‏انقد بدم میاد صبح پا میشی میبینی هیچ خبری نیست.

بعد از کابینت کارا بد قول ترین آدمی که دیدم ترامپه.

امیدوارم زنده باشم و خبر لحظه ورودت به ایران رو بخونم عزیزم.

‏ما برای آن که «ایران»، خانه ی خوبان شود...
رنجِ دوران برده ایم.

‏ترامپ توام می‌تونستی عمو باشی ولی یه شوهرعمه‌ی تاکسیکی.

‏کسخل من دیگه دست و پا درآورده و داره راه می‌ره.

ما همون بچه هاییم که آرزومون بود عمو پورنگ اسممونو تو برنامه بخونه، الان ولی اسم خیلیامونو آقای مراد ویسی خوند.

فعلا برو زیپ کوله اضطراریت رو ببند. بد به دلت راه نده.

‏بعضیا کلا با همه چی مخالفن. نمیدونم شاید فکر میکنن اینطوری باهوش و متفکر بنظر میرسن.

‏هر روز انگار اولین باره که می‌فهمیم چیشده؛ هضم این همه اتفاق کار یه ماه و دو ماه نیست.

تابوت جوان سنگین است. نه از وزن بدن، که از وزن آرزو.

می‌خوام برم گذشته وقتایی که ناراحت بودم تو صورت خودم سیلی بزنم و بگم کسخل آماده باش تازه قراره زنتم گاییده شه.

‏یاد گرفتم جدیدا گریه‌ی چریکی میکنم. سریع کوتاه نامنظم، زمانی که خودمم توقعش رو ندارم.

یه قابلمه آب گذاشتم روی گاز پاستا درست کنم و وقتی جوش اومد خاموشش کردم پایینش نشستم ده دقیقه گریه کردم و بعد رفتم خوابیدم؛ از همین تنها بودن خوشم میاد. چون مسئولیتی در قبال آبی که جوش اومده نداری.

این دیگه چه دوران تاریکی برزخی‌ای هست داریم همگی با هم توش غرق می‌شیم؟

پیر میشی تو جنگ‌های الکی، بعضی وقت‌ها اگه به مو رسید خودت پاره‌اش کن، باختن به بعضی چیزها و آدم‌ها برات برده.

‏پسر اکادمیک صدر جدول رو از پسر بازاری پس گرفت.

دلم می‌خواد برم‌ کویر. نه برای زیبایی، عکس گرفتن و تفریح. برای سر به بیابون گذاشتن از دست این وضعیت.