‏ذره ذره به کندی اینترنت عادت کردن یه جور دیگه‌ای از بدبختیه.

ما به این دنیا نیومدیم که نماد مقاومت باشیم، ما اومده بودیم که عاشق بشیم، سفر بریم و شب‌ها راحت بخوابیم.

راستش زندگی افسرده و غمگینم کرده، من برای تجربه اینهمه رنج زیادی نابلد و ناشی ‌ام.

‏نمی‌دونم عزیزم؛ دستم به زندگی نمیره.

فصلِ دوم این سریال داره شروع میشه،اسمشم ”انتقام“ عه.

دیگه فروپاشی روانی نداریم، ما دچار دیوانگی جمعی شدیم.

هوا هوای رفتنه. از خونه، از مجازی، از دنیا.

هر روزی که تعلل کنی، یه ناوگان کیر نثار مرده و زنده‌ت می‌کنیم آقای ترامپ. حالا خود دانی.

‏انقد بدم میاد صبح پا میشی میبینی هیچ خبری نیست.

بعد از کابینت کارا بد قول ترین آدمی که دیدم ترامپه.

امیدوارم زنده باشم و خبر لحظه ورودت به ایران رو بخونم عزیزم.

‏ما برای آن که «ایران»، خانه ی خوبان شود...
رنجِ دوران برده ایم.

‏ترامپ توام می‌تونستی عمو باشی ولی یه شوهرعمه‌ی تاکسیکی.

‏کسخل من دیگه دست و پا درآورده و داره راه می‌ره.

ما همون بچه هاییم که آرزومون بود عمو پورنگ اسممونو تو برنامه بخونه، الان ولی اسم خیلیامونو آقای مراد ویسی خوند.

فعلا برو زیپ کوله اضطراریت رو ببند. بد به دلت راه نده.

‏بعضیا کلا با همه چی مخالفن. نمیدونم شاید فکر میکنن اینطوری باهوش و متفکر بنظر میرسن.

‏هر روز انگار اولین باره که می‌فهمیم چیشده؛ هضم این همه اتفاق کار یه ماه و دو ماه نیست.

تابوت جوان سنگین است. نه از وزن بدن، که از وزن آرزو.