کم بدبختی داریم هوا هم داره گرم میشه.

‏“فقط امید نداشته باشید، باور داشته باشید و نور بر تاریکی پیروز خواهد شد.”

غممون ما رو به هم نزدیک می‌کنه؟ حالا نمی‌شد با غم به این بزرگی به هم نزدیک نشیم؟

و دیگر هیچ ایرانی ای شاد نبود، اگر بود "ایرانی" نبود.

کی‌ می‌گیره جات‌و؟ منتال هلث سالم عزیزم. منتال هلث سالم.

چقدر اشک ریختیم واسه کسایی که حتی نمیشناختیمشون.

‏ما بچه پرروایم داریم ادامه میدیم وگرنه این زندگی رو‌ جلوی سگ بزاری نمیخوره.

“هم میهن”، زیباترین لغت زندگیم.

زمستان امسال، یک سردخانه‌ای به وسعت وطن بود.

واهمه نداشته باشید شما قیافه هاتون از بعل ترسناک تره.

پس کجای قصه رو واسمون خوب نوشتن؟ ما که پودر شدیم تو این همه غم.

‏ذره ذره به کندی اینترنت عادت کردن یه جور دیگه‌ای از بدبختیه.

ما به این دنیا نیومدیم که نماد مقاومت باشیم، ما اومده بودیم که عاشق بشیم، سفر بریم و شب‌ها راحت بخوابیم.

راستش زندگی افسرده و غمگینم کرده، من برای تجربه اینهمه رنج زیادی نابلد و ناشی ‌ام.

‏نمی‌دونم عزیزم؛ دستم به زندگی نمیره.

فصلِ دوم این سریال داره شروع میشه،اسمشم ”انتقام“ عه.

دیگه فروپاشی روانی نداریم، ما دچار دیوانگی جمعی شدیم.

هوا هوای رفتنه. از خونه، از مجازی، از دنیا.

هر روزی که تعلل کنی، یه ناوگان کیر نثار مرده و زنده‌ت می‌کنیم آقای ترامپ. حالا خود دانی.

‏انقد بدم میاد صبح پا میشی میبینی هیچ خبری نیست.