هر لحظه ممکنه تشنج کنم از شدت فشاری که تحمل می‌کنم.

طی این چهل روز هر روزش از زنده بودنم خجالت کشیدم.

‏کاش یه شاخه لیلیوم بودم تو هلند و نمی‌دونستم خاورمیانه کجاست.

بهت گفتیم عمو داری مث خانواده‌ی پدری روان مارو میگای کصکش کله زرد.

فهمیدم واقعا برای انتخاب پارتنر هم دیدگاه سیاسی خیلی مهمه.

نور.

mabye in another life I wouldn't have to give up my dreams just because of the ایرانی بودنم.

اونقدر مهم نیستی که بخوام برات توضیح بدم، اشتباه برداشت کن بره.

کم بدبختی داریم هوا هم داره گرم میشه.

‏“فقط امید نداشته باشید، باور داشته باشید و نور بر تاریکی پیروز خواهد شد.”

غممون ما رو به هم نزدیک می‌کنه؟ حالا نمی‌شد با غم به این بزرگی به هم نزدیک نشیم؟

و دیگر هیچ ایرانی ای شاد نبود، اگر بود "ایرانی" نبود.

کی‌ می‌گیره جات‌و؟ منتال هلث سالم عزیزم. منتال هلث سالم.

چقدر اشک ریختیم واسه کسایی که حتی نمیشناختیمشون.

‏ما بچه پرروایم داریم ادامه میدیم وگرنه این زندگی رو‌ جلوی سگ بزاری نمیخوره.

“هم میهن”، زیباترین لغت زندگیم.

زمستان امسال، یک سردخانه‌ای به وسعت وطن بود.

واهمه نداشته باشید شما قیافه هاتون از بعل ترسناک تره.

پس کجای قصه رو واسمون خوب نوشتن؟ ما که پودر شدیم تو این همه غم.

‏ذره ذره به کندی اینترنت عادت کردن یه جور دیگه‌ای از بدبختیه.

ما به این دنیا نیومدیم که نماد مقاومت باشیم، ما اومده بودیم که عاشق بشیم، سفر بریم و شب‌ها راحت بخوابیم.