پیشرفت؟ امسال افسرده‌تر از پارسال شدم.

پسرها همه ناامیدم می‌کنند (ترامپ).

خلاصه زندگی ما:

‏اینکه عباس کله‌اش خراب شده اومده توئیت زده گفته: سیرک مونیخ.
یعنی کاملا اثر گذار بوده و فایده داشته.

من مجبورم ادامه بدم. مجبورم. دلم نمی‌خواد.

واقعا تا اخر امسال یا من می‌میرم یا اینا.

‏این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیر قابل تحمله، ببین دیگه افسرده‌های ورودی جدید و جونیور دارن چی می‌کشن.

کیرم تو این آسمونی که می‌گفتن همه جا یه رنگه.

یه هفت هشت ساعت گریه‌ی بی‌وقفه نیاز دارم.

از حادثه لرزند به خود قصر نشینان
ما خانه بدوشان غم سیلاب نداریم.

وقتی نمیدونی خاورمیانه کجاست:

در بهترین سال‌های جوانی، له‌ ترین جوان هستم.

برای
آنکه نمیشناختمش،
اما مرگش جانم را به درد آورد.

دوستان شما می‌تونید غذا بخورید؟ بخوابید؟ نمی‌دونم می‌تونید درست نفس بکشید؟

همه چیز گران بود جز جان.

لطفا کسی به من استرس نده همینطوریش هم خودم کلی ایرانی هستم.

‏آدم‌ها قوی نیستن، مجبورن.

‏ما قبلاً وقتی می‌گفتیم حالمون بده احتمالاً گه می‌خوردیم. اگر این اسمش بدحالیه من رسماً قبلاً آدم شادی محسوب می‌شدم.

وضعیت مملکت هم مشخص نمی‌شه ببینیم باید پلن بریزیم واسه فوق یا اپلای یا مرگ.