Even تراپی can't help us anymore.

ولنتاین امسال منو یاد دختر پسرایی می‌ندازه که عاشق هم بودن، ولی بهم نرسیدن.

‏این خارجکیا جوری کصخلانه واویلا و دراماکویبن‌بازی در میارن که انگار اونا تو خاور میانه گیر افتادن.

‏از سوپرمارکت که میای بیرون باید اعلام ورشکستگی کنی.

‏زنگ زدم فلسطین اشغال بود.

My life routine these days: coffee, news, panic, cry, study, coffee, news, panic, cry, sleep.

If they don't leave ‏یا مهاجرت میکنم یا خودکشی، مورد سومی وجود نداره.

‏نمی‌تونم هم ایرانی باشم، هم دانشجو و هم زنده.

ولنتاین چی گرفتید؟ من فقط سردرد گرفتم.

‏من قبل ۱۸ دی افسرده بودم، حالی که الان دارم اسم نداره.

پیشرفت؟ امسال افسرده‌تر از پارسال شدم.

پسرها همه ناامیدم می‌کنند (ترامپ).

خلاصه زندگی ما:

‏اینکه عباس کله‌اش خراب شده اومده توئیت زده گفته: سیرک مونیخ.
یعنی کاملا اثر گذار بوده و فایده داشته.

من مجبورم ادامه بدم. مجبورم. دلم نمی‌خواد.

واقعا تا اخر امسال یا من می‌میرم یا اینا.

‏این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیر قابل تحمله، ببین دیگه افسرده‌های ورودی جدید و جونیور دارن چی می‌کشن.

کیرم تو این آسمونی که می‌گفتن همه جا یه رنگه.

یه هفت هشت ساعت گریه‌ی بی‌وقفه نیاز دارم.