‏وقتی بیشتر از سنت درگیر مشکلات بشی، زندگی ازت آدم ساکت‌تری می‌سازه.

‏شهریه دانشگاه رو یه جوری بر حسب دلار افزایش دادن انگار صبح به صبح کیم کارداشیان میاد اندیشه اسلامی درس میده.

Even تراپی can't help us anymore.

ولنتاین امسال منو یاد دختر پسرایی می‌ندازه که عاشق هم بودن، ولی بهم نرسیدن.

‏این خارجکیا جوری کصخلانه واویلا و دراماکویبن‌بازی در میارن که انگار اونا تو خاور میانه گیر افتادن.

‏از سوپرمارکت که میای بیرون باید اعلام ورشکستگی کنی.

‏زنگ زدم فلسطین اشغال بود.

My life routine these days: coffee, news, panic, cry, study, coffee, news, panic, cry, sleep.

If they don't leave ‏یا مهاجرت میکنم یا خودکشی، مورد سومی وجود نداره.

‏نمی‌تونم هم ایرانی باشم، هم دانشجو و هم زنده.

ولنتاین چی گرفتید؟ من فقط سردرد گرفتم.

‏من قبل ۱۸ دی افسرده بودم، حالی که الان دارم اسم نداره.

پیشرفت؟ امسال افسرده‌تر از پارسال شدم.

پسرها همه ناامیدم می‌کنند (ترامپ).

خلاصه زندگی ما:

‏اینکه عباس کله‌اش خراب شده اومده توئیت زده گفته: سیرک مونیخ.
یعنی کاملا اثر گذار بوده و فایده داشته.

من مجبورم ادامه بدم. مجبورم. دلم نمی‌خواد.

واقعا تا اخر امسال یا من می‌میرم یا اینا.

‏این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیر قابل تحمله، ببین دیگه افسرده‌های ورودی جدید و جونیور دارن چی می‌کشن.