بنده هر شب در حال فک کردن به اینکه چیمیشد ما مثل وایت ها رندگی نرمالی داشتیم و در حال هشتگ زدن هم وطن خودمون نبودیم.

‏مانده بودی اگر نازنینم، زندگی رنگ و بوی دگر داشت.

‏ما به این دنیا نیومدیم که نماد مقاومت باشیم؛ ما اومده بودیم که عاشق بشیم، سفر بریم و شب‌ها راحت بخوابیم.

‏ما آدم‌های معمولی بودیم. شما ما رو سیاسی کردین.

‏فک کردم جناره‌س. سلامت روانم گاییده شده.

‏الان زنگ بزنی کاخ سفید یکی گوشی رو برمیداره میگه «ناوگان بزرگ و زیبایی به سمت ایران می‌رود» بفرمایید؟

‏اگه آپدیت جدید اینستاگرام جلوی استاک‌کردنت رو بگیره، یعنی تو از اول هم استاکر نبودی.

‏نجاتم بده پدوفیل نارنجی. نجاتم بده.

‏کاش تتلو رو برا مذاکرات می‌فرستادن، وسطاش پا می‌شد می‌گفت مادر همتونو گاییدم و جنگ شروع میشد.

‏KHABAR جاکش دست از سر سیمکارت من بردار.

‏یکی بره به شروین بگه همون ۴۰۱ هم چون خیلی احساساتی بودیم آهنگت رفت تو پاچه امون. دیگه الان با مجوزی که دو ماه پیش گرفتی سگم آهنگاتو گوش نمیده.

حسم وقتی می‌بینم پارتنرم اندازه خودم ایزلام‌ستیزه:

اخیرا خیلی خیابون و ماشینا به کیرم شدن احساس میکنم تصادف کم‌ضررترین شکلیه که احتمال داره تو این کشور بمیرم.

‏خیلی هم کوچیک و زشته. ناوت.

ماه گذشته سراسر امید بودم. الان؟ سراسر pain.

مرحله‌ی اول روتین پوستی هرشبم گریه‌ست.

‏حمایت از پست جدید شروین حاجیپور یعنی من سواد سیاسیم هیچه و حافظم با ماهی گلی در رقابته.

sorry for not replying for 5 days I was uhhh I didn’t want to.

‏برای آدمی که ۸۸، ۹۸، ۴۰۱ و ۴۰۴ رو دیده زیادی زنده‌ام.