سهم عدالت هم زدن. انگار جنده‌ پولی ارزونی چیزی هستیم.

پنج دقیقه زندگی می‌کنم، ده دقیقه خبر می‌خونم.

خیلی ترسناکه که هیشکی صدامونو نمی‌شنوه.

‏اگه بیست هزارتا درخت قطع کرده بودن دنیا بیشتر واکنش نشون میداد.

زندگی وقتی فقط تو تونستی وصل بشی و بقیه دیگه نه:

«آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماند، به جسم زنده است نه به جان.»

بعد اینهمه بارون خون ، بلاخره پیداش میشه رنگین کمون.

منو ببخش اگر تو با صدای تیر محکم سر جات وایسادی و من رفتم عقب.

یعالمه گریه دارم.

‏بچه ها لطفا بگید چجوری دارید ادامه میدین؟ چجوری باید درس بخونیم؟ من حتی نمیتونم از تو تخت بلند شم و غذا درست کنم. چنان افسردگی و پوچی گرفتم که جدی نمیدونم باید چیکار کنم.

‏دیگه فروپاشی روانی نداریم، ما دچار دیوانگی جمعی شدیم.

‏چشامو میبندم 1ms- میبینم.

‏همیشه فکر می‌کردم اینکه میگن از بس گریه کردم که دیگه برام اشکی نمونده اغراقه، الان فهمیدم که نه.

‏اکسپلور خارج ما رو با یه پنگوئن فراموش کرد، ما ۸۰ میلیون پنگوئن اینجا گیر‌ کردیم کسکش.

‏البته ما قبلش هم اینترنت آزاد به معنای آزاد نداشتیم. یه عنی بود که به بوش عادت کرده بودیم.

‏عزیزم
‏من بمیرم برات که با تمام جونت درو نگه داشته بودی.

اتفاقا ‏هم پاتو تکون بده هم پوست لبتو بکن.

‏هر روز که از خواب بیدار میشم یه دور از نو مات و مبهوت میشم که چطور بعد کشته شدن اون همه بیگناه جهان هنوز فرو نپاشیده و تکه‌های آسمون به زمین نریخته.

‏بدبختی این‌جاست که با بدبختی وصل می‌شیم که بدبختی ببینیم!

طبق الگوریتم دیروز ۱۵۰ امروز ۱۶۰، دلار فردا هم قد من میشه.

‏چرا گریه میکنی اون یه عدده فقط
‏اون عدد :